Great Ocean Road : Aireys Inlet ประภาคารขาวหลังคาแดง

By jai ⋅ July 26, 2009 ⋅  Print ⋅ Post a comment

ระหว่างทางที่รถลัดเลาะไปตามเส้นทางอันยาวไกลนั้น สายตาของใจก็จับจ้องอยู่ที่ขอบท้องฟ้าอยู่ตลอดเวลา บางทีก็เผลอคิดไปเสียไกลว่า “จะมีสักกี่ครั้งที่เราจะได้ทำอะไรแบบนี้ในชีวิต”  ในช่วงหลายปีก่อนหน้านี้ ใจเดินทางไปโน่นนี่ แต่ไม่ได้ตอบโจทย์อะไรเลยแม้แต่น้อย หลายครั้งก็ยังรู้สึกเหงา ถึงจะมีเงาของใครบางคนซ้อนทับเงาของเราอยู่ก็ตามที มันเหมือนมีคนนั่งอยู่ข้างๆ แต่เราก็ยังรู้สึกอ้างว้างอยู่ตลอดเวลา ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมคำว่า “เหงา” ในหน้าเว็บไซต์แห่งนี้ถึงมาก และตัวใหญ่กว่าใครเพื่อน

การเดินทางในครั้งนี้ ไม่เพียงแต่เติมเต็มหัวใจของใจให้เต็มดวง จากเดิมเสี้ยวหนึ่งของวันขาดวิ่นไม่มีทางเยียวยา แต่ยังเติมพลังและแรงบันดาลใจให้มากขึ้นได้อย่างไม่น่าเชื่อ บางครั้ง การเดินทางก็ช่วยเราได้มาก เราอาจจะต้องหลบหน้าผู้คนสักชั่วข้ามคืน และกลับมาใหม่ในสภาพกลับจากฟื้นไข้และเจ็บป่วยที่ดีกว่าเดิม ใจแนะนำให้เพื่อนฝูงออกเดินทางเสมอ ไม่ว่าจะด้วยระยะทางที่สั้นๆ ระยะวันที่ไม่ยาวนาน เท่าที่จะทำได้ หรือมีกำลังมากหน่อยก็ให้เอาหัวใจและเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋าบินลัดฟ้าไปหลบหน้าผู้คนในสถานที่ห่างตาผู้คน

เส้นทางอันเคี้ยวคดของ Great Ocean Road ท้าทายสายตานักท่องเที่ยวมามากต่อมาก ทุกคนต้องขับรถผ่าน Geelong หากมุ่งหน้าออกจากเมืองเมลเบิร์น Geelong เป็นเมืองท่าที่วุ่นวายไม่น้อย บางทีตึกเก่าๆ ก็ดูขัดตากับสภาพการเติบโตของบ้านเมือง จาก Geelong ถนนจะวิ่งตรงไปถึง Torquay และที่นี่เส้นสีแดงที่ทาทาบเอาไว้บนแผนที่การท่องเที่ยวก็เริ่มต้น

Torquay เป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทาง Great Ocean Road  นับจากนี้เราจะหยุดแวะไปตามจุดต่างๆ เท่าที่จะทำได้ และเท่าที่อยากจะแวะ ….

ใจจำไม่ได้ว่าแวะตรงหาดอะไร แต่มันเป็นหาดเล็กๆ ที่ผู้คนออกมานั่งข้างลำธารเล็กๆ ที่ไหลทะลุต่อเชื่อมกับมหาสมุทธแปซิฟิกข้างหน้า นี่เป็นจุดแรกของการแวะพักผ่อนคลายอิริยาบทหลังจากขับรถกันมาร่วมชั่วโมง เราเดินไปตามหาดสั้นๆ นั้น ผู้คนพากันมานั่งปิกนิก ถ่ายภาพ หลายครอบครัวมาลูกเด็กเล็กแดง และหมาอีกหลายตัวมาวิ่งบนหาด

แม้จะหนาว แต่เจ้าของหมากลับปาไม้เข้าไปในทะเล และให้หมาว่ายน้ำฝ่าความเหน็บหนาวและเยือกเย็นนั้นและเอาไม้กลับมาให้เจ้าของ พวกเรายืนมองด้วยพลางตัดพ้อ “หมามันก็คงจะหนาว แต่เพราะมันซื่อสัตย์มันถึงได้ทำแบบนั้น…..”

ใจทิ้งภาพของหาดเล็กๆ ข้างทางเอาไว้ข้างหลัง ออกจากจุดแวะพักข้างทาง ขับรถมุ่งหน้าไปยัง Anglesea จากจุดนี้ ในแผนที่ระบุจุดท่องเที่ยวเด่นหรา ใจจำได้จากเว็บไซต์หลายแห่งว่าผู้คนมักจะแวะที่นี่เพื่อชมประภาคารใหญ่ยักษ์ มันติดตาใจเสมอมา เพราะประภาคารที่ว่าสีขาวโพลน แต่หลังคากลับแดงก่ำตัดกับสีท้องฟ้าที่ฟ้าจนเกือบจะเข้าเฉดน้ำเงิน

ขับรถกันไม่นานนักเราก็มาถึง “Aireys Inlet” เราจอดรถไว้ที่จุดจอดรถ ก่อนเดินเหนื่อยหอบขึ้นเนินมายังจุดชมวิวและจุดอันเป็นที่ตั้งของประภาคารสีขาวหลังคาแดงที่ว่า

บางทีเราก็ไม่สามารถบรรยายสิ่งที่อยู่ข้างหน้าได้ว่ามันสวยขนาดไหน แม้จะเก็บภาพมาได้แต่ความรู้สึกที่มีอยู่ในภาพเก็บมันมาฝากใครไม่ได้ มันจะอยู่ในความทรงจำของเราเพียงผู้เดียวเท่านั้น ดังนั้นต่อให้ไม่ออกเดินทางเราก็จะไม่ได้รับความรู้สึกนั้นกลับมาได้เต็มร้อย มันคงจะเป็นเพียงเศษเสี้ยว ที่เหลือก็ยังรอคอยให้เราไปเติมเต็มด้วยตนเอง

ใจเดินวนไปมารอบๆ ประภาคารที่ยังคงทำหน้าที่ของมันได้อย่างเต็มที่ เพียงแต่ว่าไม่ได้เปิดให้ผู้คนเดินขึ้นไปชมวิวจากด้านบนลงมาเบื้องล่าง ลำตัวของประภาคารเป็นขาวล้วนอย่างที่เคยเห็นในภาพที่ผู้คนถ่ายมาอวดไว้ในหลายเว็บไซต์ก่อนมาถึงที่นี่ หลังคาของมันก็ช่างแดงแสบตาเสียนี่กระไร

วันนี้ท้องฟ้าเป็นใจเสียเหลือเกิน ไร้เมฆบดบังทัศนวิสัยรอบข้าง ฟ้ายังคงเป็นฟ้าอย่างที่ควรจะเป็น สีของประภาคารจึงตัดกับสีท้องฟ้าอย่างเห็นได้ชัด … หลายครั้งใจก็อดคิดเสียไม่ได้ว่า โชคชะตาช่างเล่นตลกกับมนุษย์ตัวน้อยนิดอย่างใจเสียเหลือเกิน บางทีเราก็คงจะไม่เคยได้คิดว่าวันหนึ่งเราจะยืนแหงนคอมองประภาคารใหญ่ยักษ์แห่งนี้ บางทีเราอาจจะไม่เคยแม้แต่จะคิดว่า ชีวิตจะผกผันได้มายืนมองประภาคารหลังคาสีแดงนั่น….

แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม ใจก็มายืนอยู่ตรงนี้แล้ว และก็กำลังยืนมองประภาคารสีขาว หลังคาแดงตัดกับสีท้องฟ้าอยู่ด้วยตาทั้งสองข้างของตัวเอง….

Related Post

• ว่าด้วยเรื่องรูป…กังหันลม (3)
• Great Ocean Road ตอน 3: ฝากหัวใจไว้ที่ “Lorne” (5)
• Great Ocean Road : เลาะขอบมหาสมุทรแปซิฟิก ตอนที่ 1 (9)

Tags: Aireys Inlet, Great Ocean Road, ประภาคาร