Great Ocean Road : เลาะขอบมหาสมุทรแปซิฟิก ตอนที่ 1

By jai ⋅ July 12, 2009 ⋅  Print ⋅ Post a comment

เราขับรถออกจากบ้านกันตอนสิบโมงเช้าของวันอังคารสัปดาห์ที่ผ่านมา ขับตรงเข้าถนนสาย M1 อันเป็นทางด่วนมุ่งหน้าไปยัง City Link ถนนเข้าเมืองแบบที่ต้องเสียเงินเป็นระยะๆ เพียงแต่ว่าไม่ต้องแวะจอดยื่นเงินสดตามด่านเหมือนที่เมืองไทย เจ้าของรถมักจะซื้อเครื่องรับสัญญาณและหักเงินจากระบบที่ซื้อเอาไว้ หรือไม่ก็หากใครหลงเข้าไปในเส้นทาง จะมีจดหมายถึงบ้านเรียกเก็บเงินย้อนหลังโดยไม่ต้องคิดว่าจะโกงได้

รถของเราตัดออกจากเมือง ออกนอกเมืองไปตามเส้นทางที่ระบุเอาไว้ในแผนที่อิเล็กทรอนิกส์ที่ติดไว้หน้ากระจกรถ บนหน้าจอบอกจุดหมายปลายทางอยู่ที่ “Great Ocean Road”

จนถึงตอนนี้ใจนั่งอยู่ที่บ้านแล้ว หลังจากกลับจากทริปนี้มาร่วม 5 วัน ในสมองของใจยังเก็บภาพของความทรงจำปลายทางที่ว่าเอาไว้ได้ชัดเจน มันเป็นเหมือนทริปในฝัน หากใจจะบรรยายความรู้สึกของทริป “Great Ocean Road”  ที่ผ่านมา ใจก็คงจะบรรยายได้ว่า “มันเป็นทริปที่สวยที่สุดในบรรดาทุกทริปกว่าสิบประเทศที่ใจเคยไปมา”

เคยนึกภาพเอาไว้ไหมว่า หากคุณขับรถไปตามถนน ตรงหน้าเป็นเนิน และเมื่อพ้นเนินนั้นมาตรงจุดสูงสุด คุณกลับเห็นทะเลอยู่เบื้องหน้า ให้ความรู้สึกเหมือนกับจะขับรถตกทะเล…และนับจากนั้นอีกนับร้อยกิโลเมตร ด้านซ้ายมือก็เป็นทะเลอยู่ตลอดเวลา และถนนที่เราวิ่งก็อยู่สูงกว่าทะเล เหมือนกับเหวเบื้องล่างคือทะเลก็ปานนั้น ขณะที่สีของทะเลก็ตัดกับสีของขอบเหวที่มีสีน้ำตาลเข้ม และขอบฟ้าเหนือน้ำทะเลก็ช่างตัดกันเสียจะบรรยาย ทะเลเป็นสีน้ำเงินเข้ม ส่วนฟ้านั้นก็เป็นสีฟ้า…สีเดียวกันแต่ต่างเฉด ก็เท่านั้นเอง

นั่นแหละ … ที่ใจบรรยายมาทั้งหมดนั้น คือทริป “Great Ocean Road”  ของใจในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านพ้น

บางที ใจเองก็คิดว่าตัวเองอยู่ในฝัน ในช่วงสองวันนั้นเหมือนกับตัวเองตกอยู่ในหลุมดำ ทั้งเวลาและความทรงจำที่ผ่านพ้นหายหมดเกลี้ยง มีเพียงสีน้ำทะเล ท้องฟ้าและทุ่งหญ้ากว้างสีเขียวอ่อนอยู่ตรงหน้าเพียงเท่านั้น

คงจะมีน้อยครั้งในชีวิตของเรา ที่จะได้ขับรถเลาะขอบมหาสมุทรไปเรื่อยๆ แบบนี้ ทะเลยาวสุดลูกหูลูกตา ขณะที่ท้องฟ้าก็กว้างเสียจนใจรู้ว่า หากจะต้องถ่ายภาพพาโนราม่าท้องฟ้าข้างหน้าเอาไว้…ต้องถ่ายกันเป็นสิบๆ ภาพถึงจะต่อกันได้ครบ

ใจบอกตรงๆ ได้ว่า ใจไม่เคยเห็นท้องฟ้ากว้างขนาดนี้มาก่อน หากคุณยืนอยู่บนถนนเส้นหนึ่ง แล้วมองตรงไปข้างหน้า มองฟ้าเพียงอย่างเดียวในระดับสายตา จะพบว่า ลูกตาทั้งสองข้างของเราไม่สามารถมองฟ้าได้ครบ ต้องเอียงคอไปทางซ้ายถึงจะเห็นฟ้าฝั่งซ้าย และเอียงคอไปฝั่งขวาถึงจะมองฟ้าอีกฝั่งหนึ่งได้ครบ ขอบฟ้ากว้างเสียจน…บรรยายความรู้สึกไม่ถูก

เสน่ห์ของ Great Ocean Road คงอยู่ตรงนี้ ตรงที่เราต้องใช้เวลาในการนั่งรถลัดเลาะไปตามขอบมหาสมุทร (สังเกตว่าใจใช้คำว่ามหาสมุทรไม่ใช่ทะเล เพราะเขาใช้คำว่า Ocean ไม่ใช่ Sea) อันเลื่องชื่ออย่างมหาสมุทรแปซิฟิก เขาว่ากันว่าต้องขับรถกันเกือบ 300 กิโลเมตรจนกว่าจะครบเส้นทางลัดเลาะมหาสมุทรนี้

ใจเพิ่งจะเห็นแผนที่ของเส้นทางนี้แบบเต็มตาอีกครั้งก็ตอนที่มาแวะตรงศูนย์ให้ข้อมูลการท่องเที่ยวระหว่างทาง ใจว่าที่เมืองนี้ดีก็ตรงนี้ นักท่องเที่ยวจะไม่เคยหลงทาง เพราะว่าตลอดระยะทาง มีป้ายตัว “i”  บอกจุดให้บริการข้อมูลกับนักท่องเที่ยวได้ตลอดทาง

หลังจากแวะถามว่าจะขับรถไปกันอย่างไร เส้นทางไหน เราก็ได้แผนที่มาอยู่ในมือกันแล้ว ในนั้นบอกเส้นทางสีแดงอันเป็นเส้นทางการท่องเที่ยว “Great Ocean Road”   ไปบรรจบกับเส้นสีน้ำเงินอันเป็นเส้นทางการท่องเที่ยวต่อเนื่อง ที่ช่วยและเลื่องชื่อไม่แพ้กัน แต่โดยมากนักท่องเที่ยวมักจะเลือกขับรถเป็นวงกลม เริ่มจากเมืองเข้าสู่ถนนสาย “Great Ocean Road”  สุดท้ายที่ Port Campbell อันเป็นที่ตั้งของ TWELVE APOSTLES ภูเขาหินอายุมากกว่า 20 ล้านปี ที่ถูกกัดเซาะจากทะเลตั้งตระหง่านกลางทะเลทั้งหมด 12 ชิ้น (ปัจจุบันหลงเหลือเพียง 9 ชิ้นเพราะถูกทะเลกัดเซาะพังทลายไปแล้ว) หลังจากนั้นก็ขับวนอีกทาง ซึ่งใกล้กว่าทางเดิม และกลับเข้าเมืองในท้ายที่สุด

ยังไม่เข้าเรื่อง แต่มันยาวเกินไปสำหรับหน้านี้…ยังไงรออ่านต่อตอนที่สอง ตอนแรกถือว่าเป็นการเรียกน้ำย่อยไปพลางๆ ….ตอนหน้าใจจะพาแวะรายทางข้างมหาสมุทรแปซิฟิก

Related Post

• ว่าด้วยเรื่องรูป…กังหันลม (3)
• Great Ocean Road ตอน 3: ฝากหัวใจไว้ที่ “Lorne” (5)
• Great Ocean Road : Aireys Inlet ประภาคารขาวหลังคาแดง (7)

Tags: Great Ocean Road, แปซิฟิก