Great Ocean Road : เลาะขอบมหาสมุทรแปซิฟิก ตอนที่ 1

เราขับรถออกจากบ้านกันตอนสิบโมงเช้าของวันอังคารสัปดาห์ที่ผ่านมา ขับตรงเข้าถนนสาย M1 อันเป็นทางด่วนมุ่งหน้าไปยัง City Link ถนนเข้าเมืองแบบที่ต้องเสียเงินเป็นระยะๆ เพียงแต่ว่าไม่ต้องแวะจอดยื่นเงินสดตามด่านเหมือนที่เมืองไทย เจ้าของรถมักจะซื้อเครื่องรับสัญญาณและหักเงินจากระบบที่ซื้อเอาไว้ หรือไม่ก็หากใครหลงเข้าไปในเส้นทาง จะมีจดหมายถึงบ้านเรียกเก็บเงินย้อนหลังโดยไม่ต้องคิดว่าจะโกงได้
รถของเราตัดออกจากเมือง ออกนอกเมืองไปตามเส้นทางที่ระบุเอาไว้ในแผนที่อิเล็กทรอนิกส์ที่ติดไว้หน้ากระจกรถ บนหน้าจอบอกจุดหมายปลายทางอยู่ที่ “Great Ocean Road”
จนถึงตอนนี้ใจนั่งอยู่ที่บ้านแล้ว หลังจากกลับจากทริปนี้มาร่วม 5 วัน ในสมองของใจยังเก็บภาพของความทรงจำปลายทางที่ว่าเอาไว้ได้ชัดเจน มันเป็นเหมือนทริปในฝัน หากใจจะบรรยายความรู้สึกของทริป “Great Ocean Road”  ที่ผ่านมา ใจก็คงจะบรรยายได้ว่า “มันเป็นทริปที่สวยที่สุดในบรรดาทุกทริปกว่าสิบประเทศที่ใจเคยไปมา”
 

Melbourne Museum

เป็นเพราะใจขาดเรียน 2 วันซ้อน เพื่อไปตะลอนเลาะขอบมหาสมุทรของ Great Ocean Road ดังนั้นเมื่อกลับมาถึงโรงเรียนอีกครั้ง อั้ม…เพื่อนร่วมชั้นเรียน ก็ตัดสินใจเลือก “Melbourne Museum” ให้กับใจ หลังจากที่ใจฝากฝังให้เลือกแทนสำหรับกิจกรรมนอกห้องเรียนทุกวันศุกร์ของสัปดาห์

ปีที่แล้ว ใจไปที่ Melbourne Museum มาแล้วหนึ่งหน ดังนั้น Melbourne Museum หนนี้จึงเป็นหนที่สองที่ใจมีโอกาสได้ไปเยือน อันที่จริงในตอนแรกใจไม่ได้คาดหวังว่าจะได้เห็นอะไรใหม่ในพิพิธภัณฑ์แห่งนี้มากนัก นั่นเป็นเพราะใจแอบจินตนาการไปก่อนว่า มันก็คงจะเหมือนกับพิพิธภัณฑ์ในบ้านเรา ที่อะไรเคยอยู่ตรงไหน ก็ยังจะอยู่ตรงนั้น ดังนั้น ทั้งชีวิตเราอาจจะแวะเวียนไปที่พิพิธภัณฑ์แห่งนั้นเพียงหนเดียว และก็ไม่เลี้ยวกลับเข้าไปที่นั่นอีกเลยตลอดชีวิต…

city of Melbourne

ใครบางคนรับรู้อยู่เสมอว่า “กระเป๋าของใจมันหนัก” นั่นเป็นเพราะใจพกแทบทุกอย่างเอาไว้ในนั้น ร่ม ดิคชั่นนารีอิเล็กทรอนิกส์ หนังสือ สมุด ของใช้ส่วนตัว รวมถึงกล้องดิจิตอลตัวโปรดของใจด้วย

ใจมักจะหยิบกล้องออกมาถ่ายภาพเสมอเมื่อเจอภาพและมุมที่ต้องการ บางทีมันก็ไม่ได้ตั้งใจจะเจอ แต่เมื่อเจอก็อดไม่ได้ที่จะตั้งใจถ่าย พักหลังชักคิดหนักที่จะเอากล้องออกจากกระเป๋า เพราะมัวแต่คิดว่า หากวันไหนไม่ได้เอากล้องมา แล้วเจอมุมมองที่อยากจะได้ ดันทะลึ่งไม่มีกล้องในกระเป๋า ตัวเรานั้นก็อาจจะเศร้าได้

back to school

บางทีใจก็แอบสงสัยว่า “ตัวเองมาทำอะไรอยู่ที่นี่” มันรู้สึกเหมือนราวกับว่าย้อนเวลาไปเป็นเด็กๆ ทั้งๆ ที่ตัวเองก็อายุอานามปาเข้าไป 31 จะ 32 มะร่อมมะร่อเข้าไปแล้ว ทุกเช้าใจต้องตื่นนอนไปเรียนหนังสือ ตอนเย็นก็ออกไปเที่ยวกับเพื่อนฝูง หาของกิน บางทีก็ต้องทำงาน ไม่ต่างอะไรกับ “back to school” อะไรประมาณนั้นก็ไม่ปาน
แต่เมื่อคิดทบทวนจนถึงตอนนี้แล้ว ใจว่าใจตัดสินใจไม่ผิดเลยแม้สักนิด ที่โยกย้ายข้าวของมาอยู่ที่นี่ แม้จะชั่วคราวไม่นานนัก แต่อะไรหลายๆ อย่างที่นี่ มันทำให้ใจรู้สึกว่า ชีวิตนอกบ้านมันมีอะไรมากกว่าที่เราคิดเสียอีก อาจารย์ในห้องเรียนเคยพูดประโยคกินใจเอาไว้ในตอนหนึ่งของการเรียนวิชา “ออสเตรเลียศึกษา” ว่า “หากเราออกเดินทาง เราจะรู้ว่าโลกมันกว้าง และตัวเราเล็กเพียงนิดเดียว”