My Mind
ความสำคัญของทางผ่านช่วงนี้ใจเริ่มนับถอยหลังวันที่จะออกเดินทาง ไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องเดินทางไปทางไหน แต่ในความรู้สึกลึกๆ ก็อดเสียไม่ได้ที่จะนับถอยหลังไปเรื่อย ๆ… มันเหมือนกับว่าเรามีจุดเริ่มต้น แต่กลับไม่รู้ว่าปลายทางอยู่ตรงไหน จนพาลคิดไปด้วยว่า “ชีวิตช่างเต็มไปด้วยความไม่แน่นอนเสียจริงๆ” ยิ่งใกล้วันที่จะไปจากที่นี่เท่าไร ใจก็เริ่มให้ความสำคัญกับสิ่งรอบข้างมากยิ่งขึ้น ใจเริ่มใส่ใจกับความเคยชินบางอย่างและให้มันเป็นสิ่งที่เราไม่เคยชิน อย่างน้อยก็ร้านขายต้นไม้แต่ร้านเช่าชุดแต่งงานที่ตั้งอยู่ติดกัน บนหัวมุมถนนก่อนถึงสถานีรถไฟหน้าบ้าน ใจเดินผ่านร้านนี้แทบทุกวัน บางวันเดินไปถึงตอนที่ลุงเจ้าของร้านและพนักงานกำลังจะเปิดร้านในช่วงเช้า บางวันก็กลับมาเร็วในช่วงที่เขากำลังง่วนขายของ วันไหนกลับค่ำไปก็ได้เห็นแต่เพียงหน้าร้านที่หากไม่เดินผ่านทุกวันก็อดเผลอคิดไม่ได้ว่า มันก็คือตึกร้างดีๆ นี่เอง
ที่ร้านขายพันธุ์ไม้สารพัด ขายดิน อุปกรณ์ทำสวน ยันถ่าน และดอกไม้ ใจเดินผ่านทุกวัน ทุกวันก็ต้องหันไปมองว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากชั้นวางต้นไม้ที่เขาวางขายอยู่บ้าง (หากโชคดีร้านยังไม่ปิด โชคร้ายก็ได้แต่มองป้ายโฆษณาหน้าร้านเท่านั้น) ส่วนร้านเช่าชุดแต่งงานที่อยู่ถัดจากร้านขายต้นไม้ มีเพียงร้านรับจัดช่อดอกไม้คั่นกลาง ก็เป็นอีกร้านหนึ่งที่ใจเริ่มจะให้ความสำคัญกับมันขึ้นเรื่อยๆ หลังจากที่เคยให้ความสำคัญกับมันอยู่แล้วแต่เดิม
ร้านเช่าชุดแต่งงานไซต์ฝรั่งตาสีฟ้าที่นี่ขนาดใหญ่ยักษ์ จนใจจินตนาการไม่ออกว่าหากเอาตัวเองไปสวมใส่ชุดนั้นเข้า ตัวเราคงจะเล็กไปโดยปริยาย ทั้งๆ ที่ตอนนี้ร่างกายมีน้ำหนักตัวเพิ่มขึ้นถึง 6 กิโลกรัม…
ชุดสีขาวแขวนเรียงรายอยู่ในร้านที่มีกระจกรายรอบ มีชุดเด่น ชุดหนึ่งที่เจ้าของร้านเลือกมาสวมใสในหุ่นโชว์หน้าร้าน ใจแอบลอบมองชุดเจ้าสาวในหุ่นนั้นแทบทุกครั้งที่เห็นมันเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม บางครั้งก็มองเห็นเจ้าสาวและเพื่อนฝูงยืนลองชุดแต่งงานอยู่ในตู้กระจกสี่เหลี่ยมนั้น …. ในตอนนั้นใจก็คิดว่า หากฉันได้ใส่ก็คงต้องแก้มันเป็นการใหญ่เลยทีเดียว … พูดแล้วก็หาว่าบ่น…ใจว่า ใจรู้สึกดีที่ยังมีลมหายใจได้รับรู้ว่าตัวเองต้องให้ความสำคัญกับอะไรรอบข้างบ้าง อย่างน้อยก็ในวันที่ตัวเองได้รู้ว่าจะต้องห่างมันไป ใจก็ให้ความสำคัญกับมันเต็มที่ เพื่อที่จะได้ไม่มานั่งเสียใจและบ่นกับตัวเอง “รู้งี้ทำแบบนี้ก็ดี รู้งั้นทำแบบนั้นก็ได้”
แม้จะไม่ได้ทำเสียทั้งหมดทุกสิ่งที่ต้องการและอยากจะทำ หรือจะลงมือทำได้ แต่ตราบใดที่หัวสมอง สองมือและหัวใจก็ตระหนักได้ ระลึกถึงเสมอว่า ตัวเองต้อง (การ) ทำอะไร….ก็ยังดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย …จริง ๆ นะ
แม้แต่ทางผ่าน ….ทางไหนก็ตาม…ใจเองก็จะให้ความสำคัญกับมัน
ปล. พักนี้อ้วนเป็นหมี…จริงๆ ให้ตายสิ
Related PostDiscussion4 comments for “ความสำคัญของทางผ่าน”Post a comment |
Tags: 
© 2009 Jai’s Space | ที่ว่างของใจ ท่องเที่ยว ที่พัก ไดอารี่ เพลง อาหาร ถ่ายภาพ หนัง. 
ภาพสุดท้ายไม่เห็นอ้วนเป็นหมีตรงไหนเลย….ยังโอเคอยู่เพียงแต่หัวใจพองโตหรือเปล่าอิๆ
แว่วมาว่า .. พี่ใจอินเลิฟ หุหุ
ผ่านมาดูน้องหมี… :p
……
สบาย สบาย..บนทางผ่านสายเดิม
ในความคุ้นเคย เก่า เก่า..แซมสิ่งใหม่ ใหม่ เสมอมา