เก้าอี้ตัวเดิม
เก้าอี้ตัวนั้น มีเพียงฉันที่นั่งอยู่
เก้าอี้ตัวเดิม ไม่มีอะไรเพิ่มเติมนอกเสียจาก หัวใจที่บอบช้ำ
นานเท่าไรแล้ว ที่ฉันเอาแต่นั่งมองเก้าอี้ตัวเปล่า
ที่ว่างข้างๆ มันเต็มไปด้วยเรื่องราว
เธอ ฉัน และเขาในวันที่เลยผ่าน
เก้าอี้สีขุ่นมัว ตัวใหญ่
กลายเป็นที่ร้าง อย่างน้อยก็ร้างรักของเรา
เขาเอาเธอไปจากฉัน
เธอเองก็อยากจะลาจากฉัน ไม่สนใจระยะเวลาที่ร่วมสร้าง
ระยะวันมันกลายเป็นอุปสรรค
ระยะทางกลายเป็นปัญหา
ไม่เหมือนอย่างที่เคยสัญญา
จนถึงตอนนี้ฉันถึงได้เข้าใจว่า
ต่อให้ระยะทางจะสั้น หรือระยะวันจะยาว
เราก็คงจะต้องจากกันอยู่ดี
เก้าอี้ตัวนี้ ยังคงมีคนๆ หนึ่งนั่งอยู่
ปล่อยที่ว่างข้างๆ เอาไว้
รอคอยเวลาให้ใครบางคนมานั่ง
คนๆ หนึ่งที่เคยเป็นที่พักพิงวางหัวลงบนบ่า
แต่สุดท้ายก็ได้รับรู้แล้วว่า
ช่วงเวลาแบบนั้นมันจะไม่ทวนย้อน
คืนและวันไม่อาจจะหวนกลับ
ต่อให้ฉันและใจดวงเก่ายังคงนั่งอยู่ตรงนี้
ตรงที่เก้าอี้ก็ยังเหลือเว้นที่ว่างเอาไว้
แต่เธอก็จะไม่มีวันกลับมานั่งตรงที่เดิม….อยู่ดี
เราสองคนต่างจะไม่ได้นั่งอยู่ตรงที่เก้าอี้ตัวเดิมนี้ด้วยกัน …..เหมือนเดิม

Related Post
|
เศร้า.. ยังไงไม่รู้
LakeHouse….
พูดถึงผู้มาเยือนคนนั้นรึเปล่า
ภาพประกอบ blog เรื่องนี้สวยมากกกกกกกกกเลย สักวันจะมีคนมานั่งเคียงข้างใจตลอดไป….
เศร้า แต่ชอบคะ