ไปสเปน?

ยอมรับเลยว่า การใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ทำให้ใจลืมวันลืมคืนเสียสิ้น ใจมักจะต้องพึ่งพาคนข้างๆ โทรศัพท์มือถือ และคอมพิวเตอร์ช่วยบอกวันและเวลาให้แทน ที่จะจดจำมันเอง เพราะฉะนั้น พอกลางดึก มีคนบอกว่าวันนี้วันที่ 1 พค. ใจถึงกับสะดุ้งเฮือก รีบยกโทรศัพท์มือถือ โทรฯ กลับบ้านในบัดดล เพื่อบอกสุขสันต์วันเกิดให้กับพ่อ….
ใจไม่ค่อยแสดงความรักกับพ่อโดยตรงมากนัก แต่มักจะเลือกแสดงความรักกับแม่มากกว่าใครในบ้าน แต่พ่อเองก็รู้ดีว่าลูกทุกคนของพ่อรักพ่ออย่างไรและเท่าไร
เสียงโทรศัพท์ดังบอกเป็นสัญญาณว่ากำลังรอให้ปลายทางรับสาย เมื่อสิ้นเสียง ก็มีเสียงแม่รับ บอกอาการได้ว่า แม่กำลังง่วง เมื่อถามกลับ ก็ได้คำตอบว่าแม่กำลังจะเข้านอน

ต้มไข่ให้เป็นไข่ต้ม

นานเท่าไรแล้วที่ใจไม่ได้ “ต้มไข่” อย่างน้อยก็ไม่ใช่ภายในหนึ่งปีที่ผ่านมา หรือไม่ก็ปีครึ่งที่ผ่านมานี้เป็นแน่ ดังนั้นไข่ต้มที่ใจต้มวันนี้จึงเป็นไข่ต้มฟองแรกในรอบปีเลยก็ว่าได้
ใครว่าไข่ต้มทำง่าย ใจเถียงหัวชนฝา พอๆ กับไข่เจียวและไข่ดาว เพราะจะว่าไปแล้ว ไข่ทั้งสามประเภทยังอาศัยศาสตร์และศิลปะในการทำอาหารอยู่บ้าง อย่างไข่เจียว เราต้องใส่น้ำมันให้พอดี ตีไข่ให้ได้ดี ใส่น้ำปลาไม่หนักมือไป ใส่เครื่องให้ได้สัดส่วน ไม่มากและน้อย จนกลายเป็นผักหรือหอมใส่ไข่ มากกว่าไข่เจียวใส่ผักหรือหอม

มุมใหม่ในสถานที่เดิม

ทั้งๆ ที่อากาศข้างนอกหนาวเหน็บทั้งวันวานนี้ แต่ใจกลับออกนอกบ้านแต่เช้า นั่นเป็นเพราะมีใครคนหนึ่งจากเมืองไทยมาเยี่ยมเยือนใจถึงที่นี่ การนัดหมายพบเจอเกิดขึ้นในระยะเวลาสั้นๆ ไม่กี่ชั่วโมง แม้เขาจะบอกเหตุผลของการมาที่นี่สั้นๆ ได้ใจความว่า “มาเพื่อพบใจ” แต่เรากลับได้เจอกันได้ในช่วงเวลาสั้นๆ เท่านั้น

หลังจากนั่งทานข้าวมื้อกลางวัน ใช้เวลานั่งพูดคุยเรื่องราวมากมายให้กันฟัง ใจก็พาผู้มาเยือนไปปิดท้ายของการพบเจอที่ Brighton Beach

ใจไปที่หาดแห่งนี้แล้วเมื่อหนก่อนกับเจ้าเอ๋น้องสาว แต่การกลับไปหนนี้อากาศหนาวรุมเร้าอย่างหนัก ลมพัดทีก็เยือนยะเยือกจับขั้วหัวใจ แต่ผู้มาเยือนกลับไม่สะทกสะท้าน นั่นอาจจะเป็นเพราะเขาเพิ่งจะมาถึง และซาบซึ้งกับอากาศที่นี่ เรามักจะเป็นแบบนี้เสมอ ตื่นเต้นกับสิ่งแปลกใหม่รอบข้าง จนกระทั่งเมื่อเคยชินเราจะมองเห็นอะไรมากขึ้น….มากขึ้น….เหมือนที่ใจรู้สึกได้ว่า “มันหนาว”

ชอบ

อย่าหาว่าใจเป็นบ้าไปเลย วันนี้ใจว่าง เลยนั่งหามิวสิควิดิโอเก่าๆ มาเปิดดู ว่าแล้วก็คลิกไปเรื่อยๆ ใน youtube ตั้งแต่มีเด็กคนหนึ่งออกไป อินเตอร์เน็ตก็เร็วพอที่จะไม่ต้องนั่งรอให้ไฟล์ภาพวิดิโอใน youtube เล่นอีกต่อไป ประมาณว่า คลิกแล้วเล่นเลย เร็วได้ใจคนไม่ชอบรออย่างแรง
ใจใช้เวลาว่าง นั่งคลิกไปเรื่อยๆ …. และก็ไปเจอกับเพลงนี้…อย่าหาว่าเชยเลย ตั้งแต่มาที่นี่ก็พยายามจะอัพเดตเรื่องราวในเมืองไทยให้ได้มากที่สุด แต่ก็ไม่เคยทัน อย่างข่าวเมืองไทยมีรถไฟฟ้าสายใหม่เพิ่ม ก็เพิ่งจะได้รู้เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา
เพลงนี้ก็เช่นกัน ใครหลายคนคงเคยดูกันแล้ว แต่แม้วอย่างใจเพิ่งจะได้เห็น ว่าแล้วก็นั่งดูจนจบ จบแล้วก็รู้สึกว่า….ปวดหัวใจเป็นบ้า อยากให้คนอื่นได้เห็นบ้าง แบ่งปันกัน เรื่องเศร้าๆ นี่ถนัดแบ่งปันนักแล 555

เก้าอี้ตัวเดิม

เก้าอี้ตัวนั้น มีเพียงฉันที่นั่งอยู่
เก้าอี้ตัวเดิม ไม่มีอะไรเพิ่มเติมนอกเสียจาก หัวใจที่บอบช้ำ
นานเท่าไรแล้ว ที่ฉันเอาแต่นั่งมองเก้าอี้ตัวเปล่า
ที่ว่างข้างๆ มันเต็มไปด้วยเรื่องราว
เธอ ฉัน และเขาในวันที่เลยผ่าน
เก้าอี้สีขุ่นมัว ตัวใหญ่
กลายเป็นที่ร้าง อย่างน้อยก็ร้างรักของเรา
เขาเอาเธอไปจากฉัน
เธอเองก็อยากจะลาจากฉัน ไม่สนใจระยะเวลาที่ร่วมสร้าง
ระยะวันมันกลายเป็นอุปสรรค
ระยะทางกลายเป็นปัญหา
ไม่เหมือนอย่างที่เคยสัญญา
จนถึงตอนนี้ฉันถึงได้เข้าใจว่า
ต่อให้ระยะทางจะสั้น  หรือระยะวันจะยาว
เราก็คงจะต้องจากกันอยู่ดี