The Whale Song by Optus

When it comes communication ….anything is possible 
นี่คือคำลงท้ายของโฆษณาของ Optus ค่ายมือถือยักษ์ใหญ่ของที่ออสเตรเลียแทบจะทุกโฆษณาได้ ใจเองชอบนั่งมองโฆษณาผ่านหน้าจอทีวีของที่นี่เป็นอย่างมาก เพราะมันมีทั้งโฆษณาแบบสุดขั้ว ธรรมดาสากลมาก จนแปลกประหลาดและน่าชื่นชมในแนวคิดและการถ่ายภาพ
บางโฆษณาเจ้าของร้านขายต้นไม้ สามีภรรยา กระโดดไปมา โผล่ที่หลังต้นไม้ ต้นนั้นที ต้นนี้ที เพื่อขายต้นไม้ผ่านจอทีวี เพียงราคาต้นละ 2.9 ดอลลาร์ แบบว่า ดูแล้วงง … โอ้ ช่างกล้า
บางโฆษณาเหมือนใช้โปรแกรม power point ใส่ตัวหนังสือแวบไปแวบมา เห็นแล้วก็เหมือนเดิม…โอ้ มายก้อดดดด

ยาสีฟันขัดก้น

วันนี้ขอมาแปลก ใจขอเล่าเรื่องทะลึ่งตึงตังแต่เป็นเหมือนความรู้รอบตัวกันสักหน่อย เป็นเพราะวันก่อนเจ้าเอ๋กลับมาจากที่ทำงานแล้วเล่าเรื่องน่าสนใจและปนทะลึ่งเอาไว้พอสมควร
ตั้งแต่มาที่นี่ พวกเราก็รู้ดีว่า ห้องน้ำทุกที่ที่นี่ไม่มี “สายฉีดก้น” แต่กลับมีแต่ทิชชูอยู่เต็มไปหมด หลายคนบอกว่านี่เป็นนโยบายประหยัดน้ำ เพราะในอีกไม่นานข้างหน้าเมลเบิร์นกำลังจะประสบปัญหาขาดน้ำอย่างหนัก ปัญหาเรื่องน้ำรุนแรงถึงขนาดเป็นปัญหาระดับชาติ ใจอ่านข่าวเจอว่าที่นี่มีรัฐมนตรีน้ำโดยเฉพาะ (หากอ่านไม่ผิดไป)

เหนื่อยล้าแต่เติบโต

ใจทำงานที่ร้านอาหารไทยที่นี่เป็นเวลาสามวันติดกันต่อสัปดาห์ ช่วงสามวันที่ว่า คือวันที่ธรรมชาติของร้านอาหารจะยุ่งมากที่สุด อย่างน้อยก็คือวันศุกร์และเสาร์ แทบไม่ต่างอะไรกับที่บ้านเรานัก เรามักจะออกนอกบ้านจับจ่ายใช้สอย และคอยทำร้ายกระเป๋าเงินเราอยู่เสมอในสองวันนี้ และหาเหตุผลมาปลอบใจตัวเองอยู่ตลอดเวลาว่า “เพื่อฉลองให้กับความเหน็ดเหนื่อยที่เกิดขึ้นตลอดช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา”
ดังนั้นแทบไม่แปลกใจอะไรเลย ที่ใจมักจะเหนื่อยล้าไปกับความยุ่งที่ว่านี้ด้วย บอกตรงๆ ว่าพอกลับมาถึงบ้านในช่วงดึก ใจก็ไม่อยากจะทำอะไรอีกแล้ว หน้า blog เลยร้างลาข้อความไปบ้าง เพราะนิ้วของใจแข็งกระด้างจากการล้างแก้วเกินครึ่งร้อย ไม่ก็เกินร้อยในบางวัน ขาทั้งสองข้างก็เมื่อยเสียจนอยากจะเหยียดยาวบนเตียงสบายๆ หรือนั่งพักเอาแรง

เรื่องจริง เรื่องหลอกตอนที่ 1

ว่าจะเขียนถึงเรื่องนี้มานานหลายสัปดาห์แล้ว แต่ว่าจนแล้วจนรอด เมื่อเอานิ้วจรดลงบนแป้นคีย์บอร์ด หัวสมองก็ไม่สามารถสร้างสรรค์คำใดออกมาได้เลย หลายต่อหลายครั้ง ใจเลยเอาแต่นั่งมองตัวหนังสือของคนอื่น  เอานิ้วคลิกที่เมาท์เปลี่ยนไปที่หน้าเว็บไซต์อื่นเรื่อยๆ โดยที่ตัวเองไม่สามารถทำอะไรดีไปกว่านั้นเลย
หลายวันมานี้ ใจพยายามอย่างหนักที่จะอัพ blog สักครั้ง อย่างน้อยก็เพื่อเรียกความขยันกลับมาอีกครั้งหนึ่ง เพราะรู้ดีว่า หากปล่อยไปเช่นนี้นานวันเข้า หน้า blog คงจะร้างราทั้งตัวหนังสือ ผู้คน และตัวตนของใจเอง
เรื่องที่อยากจะเล่า เป็นเรื่องของบทความที่ใจพบเจอเสมอในหนังสือเรียนภาษาอังกฤษในชั้นเรียนที่นี่

รุ่นเราสู้จากวัดดวง

บอกตามตรงว่า ความรู้สึกนึกคิดที่ว่า “ตูมาทำอะไรอยู่ที่นี่” ผุดขึ้นมากลางหัวสมองของใจอยู่เรื่อยๆ โดยเฉพาะเมื่อตอนที่ถูพื้นก่อนปิดร้านในช่วงดึกของการทำงานที่ร้านอาหารไทยที่นี่
แต่ท้ายที่สุดแล้ว ใจเองก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า ชีวิตเราจำเป็นต้องเดินไปตามจังหวะและสถานการณ์รอบข้างที่เปลี่ยนแปลงไปอยู่ตลอดเวลา ราวกับว่า ต้องใช้ชีวิตไปตามเหตุการณ์ในอนาคตที่ไม่สามารถคาดเดาได้เลยสักครั้ง
ใจยังคงเหนื่อยทุกครั้งที่ทำงานที่ร้านอาหารไทยในช่วงเย็นเพียง 3 วันต่อสัปดาห์ ขณะที่ชีวิตการเล่าเรียนกำลังเปลี่ยนแปลงไปบ้าง หลังจากที่ผลการสอบในรอบ 5 สัปดาห์ที่ผ่านมา ส่งผลให้ใจได้อัพเกรดชั้นเรียนภาษาไปชั้น advance ชั้นเรียนสูงสุดของโรงเรียนนี้

MasterChef Australia

หลายสัปดาห์มานี้ หากมีเวลาว่างอยู่ในห้องรับแขก ใจก็มักจะเปิดทีวีดูรายการไม่กี่อย่าง อาทิ รายการตกปลาตัวยักษ์ ปลาหมึก แนะนำการทำอาหารจากปลาหมึก ไม่ก็ CSI Episode ใหม่ทั้ง Miami และ NY แต่ทุกครั้งก็มักจะไม่พลาดรายการ  “MasterChef Australia” ทางช่อง 10 ของที่นี่
บอกตรงๆ ในช่วงแรกที่ได้เห็นรายการนี้ ก็ไม่ค่อยประทับใจมากนัก เพราะโดยมากแล้ว ใจมักจะไม่ค่อยรายการจำพวกเรียลริตี้โชว์มากนัก บ้างจริง บ้างหลอกปะปนกันไป แต่ใจไม่ชอบบรรยากาศโดยรวมของรายการประเภทนี้
แต่สำหรับ MasterChef Australia รายการเรียลริตี้แข่งกันทำอาหารกลับแตกต่างไปจากหลายๆ รายการที่ใจเคยได้ดู อย่างน้อยก็เพราะว่า เขาเอาคนทางบ้านมาแข่งกันทำอาหาร

ความเปลี่ยนแปลง

ตั้งแต่มาถึงที่นี่ ใจเฝ้ามองความเปลี่ยนแปลงของต้นไม้ต้นหนึ่งที่ตั้งอยู่หัวมุมซอยทางผ่านระหว่างบ้านและสถานีรถไฟ ไม่เพียงแต่ต้นไม้ต้นนี้จะเป็นต้นไม้ที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาต้นไม้ระแวกที่ใจเดินผ่านแทบทุกวันแล้ว แต่ความโดดเด่นของมันยังอยู่ที่ ใจเห็นมันเปลี่ยนสีไปเรื่อยๆ
สองเดือนที่แล้ว ใจเห็นต้นไม้ต้นนี้ผลิใบสีเขียวอ่อน ก่อนกลายเป็นสีเขียวเข้ม หลังจากนั้น ความหนาวเหน็บที่พัดผ่านมาก็ทำให้มันเปลี่ยนเป็นสีเหลือง น้ำตาลเข้ม พร้อมๆ กับร่วงโรยสู่พื้นเบื้องล่างแทบทุกวัน บางครั้งใจเองก็เดินผ่านท่ามกลางใบไม้ที่ปลิวว่อนสู่พื้นถนนอยู่บ้าง จนทุกวันนี้ต้นไม้ต้นนี้ออกลูก และเหลือใบน้อย ทิ้งให้เห็นกิ่งก้านสาขาชัดเจนเหมือนคนไร้ไขมัน และเนื้อหนัง มองเห็นแต่กระดูกเพียงเท่านั้น

ข้าวหัวใจ และความสุขของใจ

ใจยังคงทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟที่ร้านอาหารไทยอยู่เหมือนเดิม เพียงแต่ไม่เหนื่อยเท่าช่วงแรกๆ อีกต่อไปแล้ว แต่หากเกิดความเหนื่อยล้าบ้างแล้ว ก็คงจะมาพร้อมกับชั่วโมงการทำงานที่ยาวนาน มากกว่าการเหนื่อยหัวอกหัวใจเหมือนช่วงที่มาถึงที่นี่ เพราะต้องเรียนรู้ การทำผิดทำให้เรารู้สึกเหนื่อยจนอธิบายไม่ถูก
แต่ความรู้สึกที่ว่า “เรามาทำอะไรที่นี่” มักจะผุดขึ้นในหัวสมองเสมอ โดยเฉพาะเวลาปิดร้าน เสียงเพลงจากลำโพงเงียบไป มีเพียงเสียงออยและพี่อ้อมกำลังล้างจานอยู่ในครัว ส่วนใจก็กวาดพื้น ถูพื้นไปพลางๆ
ใจเองไม่ชอบถูพื้นสักเท่าไร อยู่บ้านก็มักจะตกเป็นหน้าที่ของพี่สาวอยู่เสมอ ดังนั้นเมื่อต้องถูพื้นเมื่อไร ใจก็มักจะอดคิดเสียไม่ได้ เสียเงินมาหลายแสนเพื่อมาถูพื้นไกลถึงนี่ แต่ความรู้สึกนี้จะหดหายไปทุกครั้ง เมื่อเลิกงาน ถึงบ้าน หรือเช้าวันใหม่มาเยือน

หยอดเหรียญใส่กระปุก

ใจกำลังหยอดเหรียญจากทิปที่ลูกค้าให้ลงในกระปุกขนมฝาสีแดง ถ้าเป็นเมื่อก่อน เหรียญทั้งหมดจะถูกขนกลับบ้านนอกให้แม่และพี่สาวนั่งนับ และเอาไปฝากธนาคาร หรือใช้จ่ายเล็กๆ น้อยๆ ในตลาดใกล้บ้าน  เวลาใจนั่งมองแม่กับพี่สาวนับเงิน รู้สึกมีความสุขพิกล เขาจะนับ  1 2 3 จนกองของเหรียญสูงขึ้นเป็น 10 เป็น 100 และ 1,000 ภายในไม่กี่วินาที
แต่ตอนนี้เหรียญทั้งหมดถูกใจขนไปซื้อขนมกินบ้าง เอาไว้ทอนลูกค้าในร้าน ในยามเหรียญขาดแคลนบ้าง นี่ก็ว่าจะหยอดให้มากขึ้น หวังจะเอาไว้ในใจเล็กๆ ว่าจะใช้ซื้อตั๋วเครื่องบินขากลับ

ดังนั้น ใจจึงมีความสุขกับการเอาเงินหยอดใส่กระปุกๆ พอๆ กับเอามาออกมานั่งนับ นับแล้วนับเล่า บางวันก็แอบหยิบเอามาใช้ในยามจำเป็น เจ้าเอ๋น้องสาวของใจยังแอบแซวอยู่เสมอว่า

ไวตามิลด์

เป็นเวลาเกือบ 20 ปีแล้ว ที่ใจไม่เคยจะกล้าแตะ “ไวตามิลค์” เลยสักครั้ง เพราะความทรงจำในเรื่องรสชาติทำให้ใจเขย็ดขยาดกับมันพอสมควร ขณะที่ใจกลับมองเห็นคนรอบข้าง รวมถึงลูกค้าในร้านกลับนิยมชมชอบไวตามิลค์กันอย่างหนัก โดยเฉพาะเพศชายและเด็กชาย…(ไม่รู้ทำไม)
ลูกค้าหลายคนสั่งนมถั่วเหลืองไวตามิลค์ในร้านอยู่เสมอ ใจมีหน้าที่หยิบจากตู้แช่เย็น เปิดฝาและเสียบหลอดให้เขา เมื่อวานนี้ลูกค้าคนหนึ่งขอน้ำแข็งเอาไว้ใส่ไวตามิลค์ด้วย ใจเองก็แอบสงสัยว่า “เขาน่าจะชอบแบบนี้”

ใจเองตัดสินใจที่จะทดลองไวตามิลค์เหมือนอย่างคนอื่นเขาบ้าง อย่างน้อยก็ได้ทดลองทำอะไรใหม่ๆ เสียบ้างที่ไม่เคยคิดจะทำมาก่อน ว่าแล้วก็ย้อนกลับไปประโยคเดิมๆ ที่พูดซ้ำไปซ้ำมาอยู่เสมอ

รักไม่ต้องการเวลา…

จั่วหัวมาก็ทำเอาหลายคนขนลุกกันเป็นทิวแถว เอาอีกแล้ว ใจเอาอีกแล้ว เริ่มวกมาเรื่องรักๆ อีกแล้ว 555 …แต่ … อันที่จริงแล้ว ใจแค่จะแวะมาแปะมิวสิควิดิโอที่ไปเจอในเว็บไซต์เท่านั้นเอง
เห็นว่าเพราะดี มิวสิคก็ดูน่ารัก กินใจดี

ฉันคิดว่ารักมันคือความผูกพัน
คิดว่ารักแท้ต้องเดินผ่านวันและเวลา
ยิ่งเนิ่นนาน นานไปเท่าไร ความรักยิ่งมีค่า
ที่ฉันรู้ที่เคยฝัน รักที่ฉันเคยเข้าใจ
ไม่คิดไม่ฝันเมื่อเธอผ่านเข้ามา
เหมือนว่าสายตาฉันเองมองไม่เห็นใครๆ
หยุดที่เธอแค่เพียงสบตา และวินาทีนั้น
โลกทั้งโลกหยุดเคลื่อนไหว ท้องฟ้ากลับสดใส

My friend through my lens

สัปดาห์ก่อนหน้านี้ใจนัดเอ๋ เพื่อนร่วมชั้นม.ปลาย คนเดียวกันกับที่คอยรับส่งใจเมื่อครั้งมาถึงที่นี่แรกๆ และเป็นธุระจัดการเรื่องบ้าน การเดินทางหลายอย่างให้กับใจ ไปทานข้าวกัน หลังจากที่ไม่ได้นั่งพูดคุยถามสารทุกข์ของแต่ละฝ่ายเสียนาน
เอ๋ จอดรถไว้ที่สถานีรถไฟใกล้บ้าน แล้วลงทุนนั่งรถไฟเข้าไปในเมืองเพื่อนัดกับใจที่มีเรียนในช่วงเช้า เมื่อเจอกัน เราสองคนตกลงปลงใจเข้าไปกินอาหารในร้านอาหารอินโดนีเซีย ก่อนพากันมุ่งหน้าไปยังโกดังเก็บเสื้อผ้ายี่ห้อดังของที่นี่ เพื่อรื้อเสื้อผ้ากองโตที่เอามาเลหลังลดราคาแค่ปีละหนสองหนตามคำบอกเล่าของเอ๋

ลอง Corona

ในชั้นเรียนหลายวันก่อนหน้านี้ อาจารย์ให้กระดาษนักเรียนคนละแผ่น ในนั้นมีคำถามเหมือนกันทุกคน นักเรียนทุกคนต้องลุกจากที่นั่ง เดินไปถามเพื่อนฝูงในชั้นว่า “ใครคือเจ้าของคำตอบของคำถามนั้น”
ไม่ว่าจะเป็นคำถามที่ว่า…ใครชอบเล่นกีฬาหลายอย่าง กีฬาแบบไหนที่เขาเล่น , ใครชอบซื้อของขวัญให้กับคนอื่น และของขวัญชิ้นสุดท้ายที่เขาซื้อให้คือ อะไร มอบให้กับใคร, ใครดูรายการทีวีเมื่อคืนวานตอนสามทุ่ม และรายการนั้นคือรายการอะไร, ใครอาศัยอยู่ในเมืองนี้เกิน 1 ปี , ใครอาศัยอยู่ญาติ หรือเพื่อนในเมืองนี้, ใครเดินทางไปต่างประเทศเกิน 6 ประเทศ และประเทศที่น่าสนใจที่สุดสำหรับเขาคือประเทศไหน, ใครที่เดินทางไปเที่ยวในวันหยุดยาวเมื่อปีที่แล้ว และเดินทางไปที่ไหน

National Gallery of Victoria

ใจเคยพูดถึงความโดดเด่นของเมืองที่ใจอาศัยอยู่ในตอนนี้ ในแง่ของการเป็น “เมืองแห่งศิลปะ” มาหลายหน ปีที่แล้ว ผู้จัดการของตึกที่สูงที่สุดในเมืองให้ความรู้ใหม่กับใจว่า “ตึกไหนจะสร้างใหม่ต้องสร้างงานศิลปะอะไรสักอย่างพร้อมกับการสร้างตึกเสมอ อย่างน้อยก็เพราะรัฐบาลอย่างจะให้เป็นแบบนั้น”
สองวันก่อน Esme อาจารย์ในห้องบอกว่า รัฐบาลสนับสนุนให้คนพ่นกำแพง และตึกรามบ้านช่อง เพราะถือเป็นงานศิลปะ
“คุณคิดภาพออกไหม หากเดินไปตามซอกตึก แล้วไม่พบว่ามีใครพ่นกำแพงเลย…มันคงจะน่าเบื่อใช่ไหม?”
นานๆ เข้าใจก็ชักจะเห็นด้วยกับ Esme เพราะหากเดินไปทางไหนในเมลเบิร์นแล้วไม่เห็นว่ามีสีบนกำแพงตึก ก็นึกในใจ…เกิดอะไรขึ้น?

Vintage Collection

วันนี้ใจใช้เวลาช่วงเย็นไปกับการนั่งทำรูปแบบเดิม…เหมือนที่พักหนึ่งก่อนหน้านี้เคยบ้ามาแล้ว  ภาพแนว vintage จาก action ที่เจย์ รุ่นน้องของใจส่งมาให้ ถูกใจใจมาตั้งนานนม แต่ก็ลืมไปเลยว่า มี action แบบนี้อยู่แล้วในเครื่อง
ได้ทีวันนี้เลยนั่งเลือกรูปบางส่วนมาวางใน photoshop จัดการคลิก action แล้วก็เพิ่มสี เพิ่มแสงลงไปนิดหน่อย … พอได้รูปออกมาก็พบว่ามืดไปนิด แต่มันเหนื่อยจนเกินกว่าจะแก้กลับคืนแล้ว สุดท้ายเลยตัดสินใจอัพโหลดขึ้น flickr และก็เอามาอวดอย่างที่เห็น
มืดไปหน่อย…แต่ก็ยังสวยอยู่ใช่ไหมละ โดยเฉพาะบางแบบ 555 (ชงเอง ตบเอง เพลินเอง)