เสียงเห่าเราไม่เหมือนกัน…

By jai ⋅ April 30, 2009 ⋅  Print ⋅ Post a comment

ชั้นเรียนออสเตรเลียศึกษาเมื่อสองวันที่ผ่านมา อาจารย์พูดถึง “Dingo” หมาป่าพันธุ์ท้องถิ่นของออสเตรเลีย ที่มีบรรพบุรุษข้ามน้ำข้ามทะเลมากับเรือค้าขายของชาวเอเชียหลายพันปีก่อน ซึ่งในเวลาต่อมากลายเป็นสัตว์เลี้ยงของชาวอะบอริจิน ชนพื้นเมืองดั้งเดิมของออสเตรเลีย และเป็นสัตว์ป่าที่คนอยากจะพาเข้ามาอยู่ในบ้านหลายคน

ในตอนหนึ่งของการเรียน อาจารย์บอกว่าหมาพันธุ์นี้ เพราะสืบเชื้อสายจากหมาป่า ธรรมชาติของมันก็คือ “จะหอนแต่ไม่เห่า” (do not bark but howl) ไม่เหมือนกับหมาบ้านมักจะชอบเห่ามากกว่าหอน (usually bark, not howl)

เพื่อให้ทุกคนเข้าใจอาจารย์ก็บอกว่าเห่ากับหอนต่างกัน ว่าแล้ว Esme อาจารย์ที่มาจากอังกฤษขนานแท้ก็ทำเสียงเห่า และหอนสลับกัน หลังจากนั้นก็ถามทุกคนในห้องว่า ที่ประเทศของเธอหมาเห่าเสียงอย่างไร

เริ่มจากจีน… หมาจะเห่าว่า เย่า เย่า เย่า เย่า
ขณะที่หมาไทยจะเห่า ….โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง

 Esme บอกว่า มันน่าแปลกใจยิ่งนัก ที่เราพบว่าเราไม่เพียงแต่พูดด้วยภาษาที่แตกต่างกันเท่านั้น แม้กระทั่งเสียงหมาเห่าก็ยังต่างกันออกไปตามวัฒนธรรมของแต่ละประเทศ ว่าแล้วเจ้าหล่อนก็หันไปถามจูลิโอ นักเรียนที่มาจากแมดริด ประเทศสเปนว่าหมาที่นั่นเห่าอย่างไร จูลิโอยิ้มแล้วก็ทำเสียงว่า

“ว่าว ว่าว ว่าว ว่าว ”

สิ้นเสียงจูลิโอ ก็มีเสียงหัวเราะของใจดังขึ้นมา พร้อมๆ กับน้ำตาของใจด้วย … นั่นเป็นเสียงหัวเราะที่ดังที่สุดในรอบหลายสัปดาห์นี้ และเป็นน้ำตาที่มาพร้อมกับเสียงหัวเราะชนิดที่ใจกลั้นไม่ได้อีกต่อไป … พอหยุดหัวเราะได้ ก็รู้สึกโล่งอย่างบอกไม่ถูก

มันน่าขำไหมละ คนสเปนบอกว่าหมาที่นั่นเห่า ว่าว ว่าว ว่าว …เขาก็คงจะขำเราเหมือนกัน โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง … เง้ออออ

Related Post

• เรื่องของน้องหมา เรื่องเล็กน้อยแต่มหาศาล… (1)
• หมากับแมว (4)

Tags: หมา, เห่า