ป้ายชวนหัว

By jai ⋅ April 3, 2009 ⋅  Print ⋅ Post a comment

เช้านี้ใจตื่นสาย ลืมตาโพรงอีกทีก็ปาไป 6.43 น. ทั้งๆ ที่ต้องออกจากบ้านให้ทันเรียนตอน 8.15 น. แต่ถึงอย่างนั้นใจก็ไม่พลาดที่จะชงโกโก้ผสมกาแฟ และกินขนมปังปิ้งทาเนยถั่ว เพราะไม่อยากให้ท้องร้องโครกครากกลางห้องเรียน หรือหิวจนหน้ามืดในช่วงพักเบรก

ทั้งๆ ที่ก็รู้ว่าหากใจพลาดรถไฟรอบด่วนทุกขบวน และต้องจับรถไฟแบบจอดมันทุกสถานี ตอน 7.35 น. ก็อาจจะทำให้เข้าห้องเรียนสาย มองเห็นนักเรียนนั่งฟังอาจารย์กันเงียบกริบได้

แต่ถึงจะยังงั้นใจเองก็เริ่มปล่อยว่างมันลงไปบ้างแล้ว ไปสายก็ไม่เห็นเป็นไร ก็ไปเรียนเหมือนกัน อีกอย่างก็ไม่ได้สายมันทุกวี่ทุกวัน ยิ่งรีบเหมือนยิ่งรน เหมือนกำลังแข่งเดินทน ทำท่ากึ่งเดินกึ่งวิ่งมาหลายวัน ใจชักเหนื่อย.. กล้ามน่องป่องออกกันไปทุกที

คิดได้แบบนั้น ใจก็เลยเดินชมวิวข้างทางระหว่างบ้านไปยังสถานีอย่างสบายใจ อากาศช่วงเช้ากำลังดี วันนี้พยากรณ์อากาศบอกว่าช่วงบ่ายฟ้าฝนจะคะนอง ซึ่งตอนนี้ใจก็พบแล้วว่า พยากรณ์อากาศที่นี่ชั่งตรงและแม่นเสียนี่กระไร

ระหว่างที่เดินชมนกชมไม้อยู่นั้น สายตาของใจก็พลันเหลือบไปเห็นป้ายโฆษณาที่อยู่ด้านหลังของสะพานยกระดับแถวบ้าน … อ่านไปก็แปลไป ขำไป ..

หนก่อนเจอป้ายโฆษณารักษาโรคซิฟิลิสของเพศชาย เจ้าของโฆษณาเลือกเอาภาพชายร่างผอมใส่กางเกงในสีขาวเพียงตัวเดียว ที่หน้าเขาปูดบวมแดง และในมือใส่นวมชกมวยสีแดงทั้งสองข้าง .. ด้านล่างเขียน ข้อความราวกับว่า ชวนไปรักษาโรคซิฟิลิส และให้ไปสู้กับมัน อะไรประมาณนั้น (วันหลังจะถ่ายมาให้ดู) ทุกวันนี้ก็นั่งรถไฟผ่านป้ายโฆษณาที่ว่านี้เสมอ ผ่านทุกวัน มองมันทุกวัน…ชักติดตา

เหมือนเจ้าป้ายโฆษณาอันนี้ เห็นมันทุกวัน ก็คงอ่านมันทุกวัน… ในใจก็คิดเสมอว่า ที่นี่โฆษณาสวย ภาพและข้อความช่างโดนตา บาดใจเสียเหลือเกิน

ครั้งก่อนจำได้ว่าเคยเห็นป้ายรณรงค์ไม่ให้ขับรถเร็วบนท้องถนน ข้อความแปลเป็นไทยแล้วเจ็บแสบหัวใจ “ไม่มีใครตายเพราะขับรถช้า”

โอ้ก้อด…ชอบจริงๆ

Related Post

• ป้ายแปลกตา (1)
• โฆษณาบนรถบัส (2)

Tags: ป้าย, โฆษณา