รูปใจกับ Ivy เพื่อนจากเวียดนาม ที่จบจากสิงคโปร์ และมาเรียนต่อที่นี่พากันนั่งนับชั่วโมงเรียนไปเรื่อยๆ เพราะทั้งง่วงนอนและหิวข้าวด้วยกันทั้งคู่ สุดท้าย…อย่างที่บอก หากไม่ตายเสียก่อน เวลาที่รอคอยก็มาถึง 555 เพราะ Sarah ก็ปล่อยพวกจ๊อดทั้งหลายกลับบ้านตอนเที่ยงครึ่ง หลังจากร่ำลาผู้คนเป็นที่เรียบร้อยใจก็ตรงดิ่งไปยังห้าง Big W ห้างที่เหมือนกับคาร์ฟูร์บ้านเรา เพื่อซื้อรองเท้าผ้าใบคู่ใหม่ได้ Dunlop สีเทาติดมือกลับบ้านมา พรุ่งนี้จะได้ฤกษ์ประเดิมใช้งานมันไปกับการเสิร์ฟอาหารอีกครั้ง ใช้เวลาไม่นานก็เดินทางกลับบ้านด้วยรถไฟ ทำกับข้าว และก็มานั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เพื่อใช้เวลาไปกับการอัพ blog ที่หลังๆ พบว่าทำได้เฉพาะวันที่ไม่ได้ทำงานพาร์ทไทม์เท่านั้น… วันอื่นๆ มันเหนื่อยจนเกินไปที่จะจรดนิ้วลงบนแป้นคีย์บอร์ดแล้วเล่าอะไรต่อมิอะไร อยากจะไปกลิ้งบนที่นอนเสียมากกว่า ใจไม่ลืมเปิดเช็คอีเมล์ ตั้งแต่มาที่นี่ก็มีเวลาเปิดอ่านอีเมล์ที่ผู้คนส่งมาหามากขึ้น …และก็ได้เห็นอีเมล์ที่พี่ปุ๋ยส่งมาให้ มันเป็นรูปที่พี่บอยถ่ายให้ในวันที่จะบินมาที่นี่ พี่ปุ๋ยส่งเองแซวเอง ไปตั้งครึ่งเดือน เพิ่งจะได้เห็นรูป น่าจะรอให้กลับไปเสียก่อน 555 จริงๆ ก็อีกไม่นานหรอกค่ะพี่ … เดี๋ยวก็กลับ…แต่ได้รับแล้วเปิดดูก็ลืมคิดไปเลยว่า นี่เพิ่งจะครึ่งเดือนเอง ทำไมมันรู้สึกว่ายาวนานรามข้ามปี…กลุ้ม… Related PostDiscussion2 comments for “รูป”Post a comment |
นั่นสิเนอะ ทั้งที่ผ่านไปแค่แป๊บเดียวเอง แต่รู้สึกเหมือนนานแล้ว…
อาจเป็นเพราะยังไม่ชินกับสภาพแวดล้อมความเป็นอยู่ใหม่ๆ ที่ต้องใช้เวลาปรับตัวสักพักมั้งใจ
เอาเป็นว่า สู้ๆ ละกันเด้อ
ปล. พักผ่อนเยอะๆ นะจ้ะ เป็นห่วง
อิอิ แอบเห็นหนุ่มหน้าตาเต็มไปด้วยหนวดเครา
ดูคุ้นๆ นะ