Photo
เก้าอี้ใจชอบเก้าอี้ตัวนั้น….มาก มันเป็นเก้าอี้ไม้ธรรมดาซึ่งตั้งอยู่หน้าร้านซ่อมรถตรงกันข้ามกับบริษัททัวร์ที่เพื่อนของใจทำงานอยู่ หลังจากที่ยืนจ้องมันอยู่หลายวัน วันหนึ่งใจก็สบโอกาส หลังจากเจ้าของร้านปิดร้านในค่ำวันนั้น ด้านหลังฉากของเก้าอี้กลายเป็นสังกะสีที่ไร้สีใดทาทับ น่าพิศกว่าการมีเก้าอี้เพียงตัวเดียววางอยู่… ใจยกกล้องขึ้นถ่ายภาพนั้นเก็บไว้ …และตอนนี้มันได้กลายเป็นภาพที่ใจชื่นชอบที่สุดตั้งแต่ถ่ายมาเสียแล้ว หลายวันต่อมา ใจรู้สึกว่าตัวเองเครียดจากกิจกรรมในชีวิตหลายประการ เลยเอ่ยปากกับเจ้าเอ๋ น้องสาวที่มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้อง “ไปถ่ายรูปกัน” และเย็นวันนั้นใจบอกให้เอ๋ใส่เสื้อสีขาวหรือดำ ใส่กางเกงยีนส์ธรรมดา แล้วไปนั่งอยู่ตรงเก้าอี้ตัวนี้
แม้จะมีสถานที่อีกหลายแห่งที่สวยเหมาะกับการไปยืนหรือนั่งประกบ แล้วยกกล้องขึ้นบันทึกภาพเก็บไว้ก็ตาม แต่การให้เอ๋ไปนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวนี้ แล้วใจก็อยู่อีกฝั่งหนึ่งของถนน กดชัตเตอร์ ทั้งๆ ที่รถวิ่งผ่านไปผ่านมา…เป็นภาพที่ใจนึกถึงก่อนมุมอื่นใดในเวลานั้น
มันเป็นมุมที่ดี…ที่ใครไปนั่ง มันก็ทำให้รู้สึกว่า ที่ตรงนี้มันของฉัน ฉันนั่งตรงนี้ มันเก้าอี้ของฉัน… แม้มันจะเป็นเก้าอี้ของร้านซ่อมรถ ที่เราทั้งคู่ยกไปอยู่ตรงกลางฉาก แล้วก็ยกกลับมาที่เดิม เพื่อไม่ให้เขารู้ว่ามีใครมาบุกรุกยกเก้าอี้เขาไปจากที่เดิมก็ตามที แต่เมื่อได้ภาพอย่างที่เห็น มันก็ให้ความรู้สึกอย่างที่ใจอธิบายเอาไว้ข้างบน มันไม่ใช่ของของเรา ที่ตรงนั้นไม่ใช่ที่ของเรา แต่เมื่อได้หย่อนก้นลงไปนั่ง…ชั่วไม่กี่วินาทีนั้น…. มันก็เหมือนจะกลายเป็นเก้าอี้ของเรา ….
แต่…มันก็แค่เหมือน…หาใช่เก้าอี้ของเราอยู่ดี… Related Post Tags: เก้าอี้ Discussion3 comments for “เก้าอี้”Post a comment |
© 2009 Jai’s Space | ที่ว่างของใจ ท่องเที่ยว ที่พัก ไดอารี่ เพลง อาหาร ถ่ายภาพ หนัง. 
พรอพได้บรรยากาศบ้านๆดี ไม่นับนางแบบรับเชิญ
ไอ๋หย๋า!!!!! ลื้อจาเอารูปหน้าร้านอั้วมาลงก็ม่ายบอกกล่าวกานสักคำ ลื้อนี่ น่าจาบอกกานก่อน อั้วจาได้ทามความสาอาด ปัดกวาดเช็ดถูซะหน่อย แล้วน่าจาให้เห็นป้ายร้านอั้วด้วย คนเค้าจาได้รู้จัก อั้วจาได้มีฐานลูกค้าเยอะขึ้น อีกอย่างนึง น่าจาให้อั้วไปเป็นนายแบบให้จาดีกว่า เอารูปสาวมีไหนมาก็ม่ายรู้ เดี๋ยวคนเค้าคิดว่าเป็นกิ๊กอั๊วจาทามยางไง
อะอะ..อั๊วล้อเล่น อย่าโกรธอั๊วน้า อั๊วแค่แวะมาเล่นกล้ามเนื้อลูกกะตา แต่อั๊วกลัวว่าลูกกะตามานจาโตอย่างเดียว เดี๋ยวม่ายสมส่วน อั๊วเลยขอเล่นกล้ามนิ้วด้วยละกาน โอ้ยเหนื่อย!! อิจฉาคนที่พิมพ์สัมผัสด้ายจาง ลื้อรู้ป่าวว่าคนที่ต้องนั่งจิ้มเอานี่มันทุลักทุเลขานาดหน่าย กว่าจาหาบางตัวเจอ ต้องไล่หาทีลาปุ่มๆ แล้วอ้ายตัวเครื่องหมาย “!” ทามมายอั๊วหาในปุ่มภาษาไทยไม่เจอหว่า จากดทีต้องเสียเวลาเปลี่ยนเป็นภาษาปะกิต อั๊วลาเซ๊งเซ็ง
อ่านเรื่องเก้าอีกแล้ว นึกถึงความพยายามของคนถ่ายที่อุตส่าห์จัดโลเกชั่น.. ข้างหลังภาพๆนึงถ้ามีตัวอักษรเขียนไว้คงจะดี เพราะแม้รูปภาพจะสื่อความหมายได้หลากหลายพันคำ แต่มองเผินๆก็สื่ออะไรไม่ได้เลยเหมือนกัน
อ่านคอมเม้นที่ข้างบนพูดถึงตัวอัศเจรีย์ไม่มีในแป้นไทย เลยสงสัยถึงที่มา ค้นไปค้นมาก็ไม่เห็นว่าอะไร อาจเป็นด้วยเรื่องแป้นที่จำกัดเลยไม่แยกกัน หรือไม่มันก็ไม่มีมาแต่แรกแต่เพิ่งให้ใช้กันภายหลังก็ไม่แน่ใจ
แต่เรื่องสัญลักษณ์หรือเครื่องหมายของภาษาไทยกับต่างประเทศก็มีเรื่องน่าสนใจเหมือนกัน อย่างตัวทัณฑฆาต กับตัวการันต์ต่างกันยังไง ตัวอัญประกาศคู่-ฟันหนู กับตัวอัญประกาศเดี่ยวใช้ต่างกันมั้ย? ว่าแต่ มันเกี่ยวกับเก้าอี้มั้ยเนี่ย?