ไม่บ่อยครั้งนัก จะมีโอกาสได้ยืนจ้องมองเข้าไปในตู้กระจก แล้วเห็นแมงกะพรุนอยู่ที่นั่น
ดังนั้นถ้าใจได้พบปะโอกาสนั้นเมื่อใด ก็ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะไม่ยกกล้องมาเก็บภาพเอาไว้ เมื่อกลับมาถึงบ้าน เปิดดูครั้งใด กี่วันผ่านเลย ก็ไม่เคยเลยที่จะอดประทับใจกับเจ้าแมงกะพรุนในตู้น้ำนั้น
National Geographic เล่มล่าสุด เคยพูดถึงเรื่องการถ่ายภาพใต้น้ำของช่างภาพประจำหนังสือเอาไว้ แมงกะพรุนกำลังดำผุดดำว่ายขึ้นมาเกือบเหนือน้ำ ช่างภาพใช้แสงไฟส่องสะท้อนลำตัวของแมงกะพรุนเรืองรองน่ามองมาก ขณะที่เหนือคุ้งน้ำนั้น มีชาวประมงกำลังพายเรืออยู่… เห็นภาพไหม เบื้องล่างเป็นแสงสีงามจากแมงที่ไม่ใช่แมงอย่างกะพรุน ส่วนเบื้องบนเป็นคนกำลังพายเรือ .. ภาพบาดตาไม่หยอก
เผลอแป๊บเดียว กล้อง G9 ก็อยู่กับใจมานานข้ามปี ภาพในเครื่องคอมพิวเตอร์ก็อาจจะมากเกิน 1 หมื่นภาพ ลบบ้างเก็บบ้างตามประสา ใจเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะถ่ายรูปด้วยคอมแพ็คแบบสนอง need ส่วนตัวไปได้นานอีกสักเท่าไร เพราะไม่ได้เป็นช่างภาพมืออาชีพ ไม่ได้เกิดมามีพรสวรรค์ วัดแสงไม่เป็น โหมด M ไม่เคยจะเลือกใช้ หากไม่จำเป็นจริงๆ ทุกวันนี้ยังเลือกโหมด P และโหมด Auto อยู่เสมอ แม้กล้องที่มีอยู่ทำอะไรได้มากกว่าคอมแพ็คทั่วไปก็จริง แต่ใจก็ยังยกกล้อง มองจากจอแอลซีดีแล้วกดชัตเตอร์ไปตามความรู้สึกของตัวเอง…
ใจเก็บภาพแทบทุกที่ที่ตัวเองไป ถ่ายแทบทุกกิจกรรมของชีวิต (หากติดกล้องไปด้วย) ทุกวันนี้อยู่บ้านนอก ก็ยังพกกล้องไปโน่นมานี่เสมอ
Recent Comments