มวยในงานวันวาเลนไทน์

“นับหนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด เก้า สิบ” ฝ่ายแดงเป็นผู้ชนะไปแล้วครับ
สิ้นเสียงคนพากย์มวยในงานวัดข้างบ้าน ใจกับพี่สาวก็หันมามองหน้ากันอย่างสงสัย นั่นเป็นเพราะเสี้ยววินาทีก่อนฝ่ายน้ำเงินจะล้มลงบนพื้น นักพากย์จะประกาศนับสิบและยกให้ฝ่ายน้ำเงินชนะเลิศ เราต่างก็เห็นเหมือนกันว่าทั้งนักมวยฝ่ายน้ำเงินและแดงล้มลงไปกองด้วยกันทั้งคู่ แต่อาจจะเป็นเพราะว่าผู้คนข้างที่ยืนบังเป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะระยะประชิดกับเวทีสีขาว มีเชือกคาดไปมาทิ้งช่องว่างกว้างพอให้คนลอดตัวเข้าไปได้นั่น ทำให้เรามองไม่เห็นว่า ทั้งสองล้มลงในท่าทางแบบไหน ถึงกับต้องส่งผลให้กรรมการต้องนับสิบทำให้ฝ่ายแดงชนะฝ่ายน้ำเงินไปในท้ายที่สุด