Photo
สลักไว้บนต้นไผ่หลายวันก่อนหน้านี้ ใจเดินทางจากบ้านไปผาตั้ง ภูชี้ฟ้า ดอยผาหม่น แบบที่ไม่ได้ไปยืนอยู่หน้าผาแล้วรอให้พระอาทิตย์ขึ้น แต่เป็นการขับรถขึ้นไปรับอากาศเย็น ชมวิวข้างทาง แล้วก็กลับบ้าน ตลอดการเดินทาง ใจทอดสายตามองต้นไม้ที่อยู่ข้างทาง ดอกไม้ ใบไม้ที่อยู่ระหว่างรอยต่อของฤดูหนาวกับฤดูร้อน ก็แฝงเอาไว้ด้วยความสวยในตัวมันไม่น้อย แม้แต่ต้นไม้ที่ยืนต้นตาย ไม่หลงเหลือใบ ยังคงไว้แต่ลำต้นที่รากยังหยั่งอยู่ใต้ผืนดินผืนนั้น ก็ช่างมีมนต์เสน่ห์เสียนี่กระไร
แต่แม้จะชอบรูปร่างของต้นไม้ไร้ใบมากเพียงใด ใจก็ยังคงทำได้เพียงแค่การเก็บเอาภาพสวยๆ มานั่งดูย้อนหลังเท่านั้น ต่างกันกับอีกหลายคนที่มักจะเลือกสร้างบันทึกอะไรสักอย่างให้กับคนที่มาทีหลังได้เห็นว่า “ตัวของเขาได้มาเห็นภาพเดียวกันมาแล้ว”
การสลักชื่อลงบนต้นไม้ เป็นหนทางหนึ่งที่จะตอบสนองคนที่ต้องการแสดงให้คนอื่นเห็นว่า “เขาได้มาแล้ว” ทั้งๆ ที่ใจมักพบเห็นเหตุการณ์นี้บ่อยครั้งในหนังเกาหลี ที่พระเอก นางเอก พระรอง หรือนางรอง มักจะลอบสลักชื่อตัวเองไว้ใต้ร่มแห่งรัก ข้างหนึ่งเป็นคนที่แอบรัก อีกข้างหนึ่งเป็นตัวเองเด่นหรา แต่เอาเข้าจริงๆ พอได้เห็นของจริง บนโลกแห่งความจริง ก็อดสูกับภาพที่เห็นไม่ได้
ต้นไผ่ลำปล้องอวบอิ่มสีเขียวสดขึ้นอยู่หน้าห้องน้ำของวัดที่อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย ถูกสลักชื่อของผู้คนมากมายเอาไว้บนลำปล้อง ชื่อแบบเดี่ยว หมู่ คณะ และสัญลักษณ์ต่างๆ ถูกสลักทับบนปล้องเขียวนั้น แทนที่จะให้มันเป็นอย่างที่ควรจะเป็น เห็นแล้วทั้งแปลกใจ และขัดตาปนกัน
ใจเคยเห็นเด็กพ่นลวดลายลงบนกำแพง บนตึกร้าง และซากปรักหักพังของสิ่งปลูกสร้างในกรุงเทพฯ มามาก แต่ใจก็อดรู้สึกไม่ได้ว่า มันเป็นเหมือนงานศิลปะที่กลับงดงามในตัวของมันเอง ตราบใดที่เด็กพ่นสี กราฟิตี้นั้นไม่ไปพ่นบนกำแพงรั้วบ้านใครให้เสียหาย
Random Posts Tags: ต้นไผ่ DiscussionOne comment for “สลักไว้บนต้นไผ่”Post a comment |
© 2009 Jai’s Space | ที่ว่างของใจ ท่องเที่ยว ที่พัก ไดอารี่ เพลง อาหาร ถ่ายภาพ หนัง. 
ใช่ ๆ พวกเมิงจะสลักชื่อไปทำไมกัน