“Luge” ที่โอ๊กแลนด์

เมื่อหลายวันก่อนมีบทสนทนาระหว่างใจกับเพื่อนเรื่องสถานที่ประทับใจในการเดินทางมาตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา คำถามที่ว่าใจชอบเดินทางไปไหนที่สุดในบรรดาประเทศที่ประทับตราในหน้าพาสปอร์ตของใจ
ใจเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าชอบที่ไหนที่สุด… เพราะทุกที่ที่เคยไปก็มีอะไรที่แตกต่างกันไป ใจเองก็ชอบในบางเรื่องไม่ชอบในบางอย่างและหลงรักในบางเรื่องราวที่เกิดขึ้นนั่นไม่เหมือนกันในแต่ละที่ ทั้งทริปไปสหรัฐฯทั้ง 4 รัฐ นิวยอร์ค บอสตัน บวก 2 รัฐอย่าง เพนซิลวาเนียและคอนเนคติกัสที่แค่ไปผ่านๆ หย่นก้นเล็กน้อย

ไร่องุ่น Silverlake

ใจไปที่ไร่องุ่นชื่อ Silverlake ในอำเภอสัตหีบ เลยพัทยาไปไม่ไกลเมื่อตอนใจอกหักหลายปีก่อน ครั้งนั้นใจแอบประทับใจในไร่องุ่นที่เพิ่งเปิดได้ไม่นาน อย่างน้อยก็อากาศในยามค่ำคืนช่างเย็นชุ่มฉ่ำไม่เหมือนกับอยู่ในชลบุรี ในตอนนั้นใจรู้มาว่ามีคนแวะเวียนไปเยี่ยมที่ไร่ไม่มากนัก พวกเราเป็นกลุ่มนักข่าวกลุ่มใหญ่ที่ได้เข้าไปข้างในไร่อย่างง่ายดายตามการอนุญาติของเจ้าของไร่ที่เป็นดาราใหญ่อย่าง สุพรรษา เนื่องภิรมย์ ดารายอดนิยมคนใจคนที่แก่เกิน 30 จะรู้จักเป็นอย่างดี

Have a Pepsi

ขณะที่ใจเป็นสาวก “เป๊ปซี่” เพื่อนใจบางคนกลับรัก “โค้ก” มากกว่าหลายเท่า ดังนั้นเวลาที่เราแวะเข้านั่งในร้านข้าวที่ไหนแล้วพบว่าร้านนั้นรับแต่เป๊ปซี่ แน่นอนใจย่อมรู้สึกถึงความเป็น “ผู้ชนะ” ของตนและเป๊ปซี่อย่างปฏิเสธไม่ได้ แต่ถ้าหากพบว่าร้านไหนพนักงานรับออเดอร์อาหารบอกว่า “มีแต่โค้ก” ใจจะรู้สึกในบัดดลว่า “ทำไมไม่รับเป๊ปซี่นะ ” ในเวลาเดียวกันก็รู้สึกถึงความพ่ายแพ้ของเป๊ปซี่อย่างเสียไม่ได้เช่นกัน
แต่ถึงแม้ใจจะชอบเป๊ปซี่มากเพียงใด ทุกครั้งที่เดินทางไปต่างประเทศ รวมแล้วจนถึงตอนนี้ก็ 10 กว่าประเทศเข้าไปแล้ว ใจกลับเลือกที่จะทดสอบรสชาติของ “โค้ก” มากกว่า ประสบการณ์ในต่างแดนทำให้ใจค้นพบว่า สั่งโค้กแล้วขอเลมอนหั่นชิ้นบางลงในแก้วน้ำแข็งทำให้ร่างกายสดชื่น กระปี้กระเปร่าขึ้นมาในทันที แม้จะหาคำอธิบายไม่ได้ หรือใครจะมองว่าใจลังเล หลายใจ แต่ใจก็เลือกที่จะทำแบบนั้นเสมอมา

ความทรงจำของ “ใจ” ที่ “ไร่แสงอรุณ”

พื้นที่กว่า 100 ไร่ ส่วนหนึ่งของพื้นที่อยู่ชิดกับแม่น้ำโขง อีกซีกหนึ่งถูกกั้นกลางด้วยถนนสายชนบทที่เมื่อก้าวข้ามก็จะกลายเป็นพื้นนากว้าง พาดด้วยสะพานไม้ที่เจ้าของจงใจใช้เป็นทางเดินขึ้นไปยังพื้นที่เนินเขาขนาดย่อมที่เต็มไปด้วยป่าไผ่ ก่อนที่เจ้าของจะทำทั้งบันไดและทางเดินลาดด้วยคอนกรีตพาดผ่านไปมาคดเคี้ยวตามเส้นทางที่เหมาะสม

นี่คือคำบรรยายภาพของพื้นที่กว้างๆ ของ “ไร่แสงอรุณ” ที่ใจได้มีโอกาสไปเยือนมาเมื่อช่วงปีที่ผ่านมา แม้ตอนนี้จะหลงเหลือเพียงแค่ความทรงจำดีๆ เก็บกลับมาด้วย แต่ใจก็ยอมรับว่าช่วงเวลาที่อยู่ที่นั่น ทั้งใจ และหัวใจของใจชุ่มฉ่ำไปพร้อมกับสายฝนที่โปรยปรายมากแค่ไหน

The Beast & the Beauty : หล่อน่ากลัว กะ ยัยตัวน่ารัก

“เธออยู่กับเราคงเหมือนจิ๊กโก๋กะนางฟ้า แต่คู่กะเขาคงเหมือนเกาเหลากะเลือดหมู” นี่คือ copy ซึ่งเขียนเอาไว้หลังกล่องใส่แผ่นดีวีดีของหนังเรื่อง “The Beast & the Beauty ” ที่ใจซื้อมาสักพัก แต่เพิ่งมีโอกาสได้นั่งดูมันอย่างตั้งใจเมื่อหลายวันก่อน
The Beast & the Beauty มีชื่อไทยอย่างเป็นทางการว่า “หล่อน่ากลัว กะ ยัยตัวน่ารัก” ตัวหนังทำมาหลายปีแล้ว แต่ใจเพิ่งจะซื้อติดกระเป๋ากลับบ้านจากกระบะแผ่นดีวีดีลดราคาใน IT Mall ที่ฟอร์จูนทาวน์ ตอนแรกไม่ได้ตั้งความหวังว่าหนังจะสนุกประทับใจสุดขั้ว เพราะทั้งหนังเกาหลีและหนังญี่ปุ่นชุดก่อนหน้าที่ซื้อมาดู ทำเอาผิดหวังไว้พอสมควร

ชาร์ล็อตต์ เกรย์

เราจะอกหักไม่เป็น ถ้าเราไม่เคยรัก เช่นเดียวกันถ้าเราไม่เคยอกหักเสียก่อนเราจะไม่เคยรู้เลยว่าแท้ที่จริงแล้วรักมักก็มักจะทุกข์แอบซุกซ่อนอยู่ด้วยเสมอ ไม่ว่าจะรักจะเป็นเช่นใด แค่ขอให้ได้ลงมือที่จะรักเสียบ้างก็ยังดีกว่าไม่เลือกที่จะรักเอาเสียเลย โดยเฉพาะในวันที่ช้าไป เมื่อหันหลังกลับมามองแล้วพบว่า รักไม่ได้อยู่ตรงที่เดิมเสียแล้ว
ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวกับอะไรกับ “ชาล็อตต์ เกรย์” (Charlotte Gray) หนังที่ได้ copy เด็ดๆ จั่วหัวเอาไว้ว่า “A Trilling, deeply romantic story of courage and sacrifice” โดยตรงนัก แต่ใจว่า ความรักของตัวเอกในหนังเรื่องนี้กำลังจะสื่อรักที่ไม่ควรจะรีรอ เพราะมันอาจจะช้าไป

แต่งน้อย หย่ามาก

เมื่อคืนนอนดึกมาก ดังนั้นเวลาการตื่นจึงสัมพันธ์กันอย่างชัดเจนคือตะวันขึ้นจนเรียกว่า สายโด่งแล้วใจถึงได้ลืมตาโพลง เรียกว่าตื่นเป็นที่เรียบร้อย ไม่สิ..อันที่จริงแล้วจะบอกว่าตัวเองตื่นเองก็คงผิด มีสายที่โทรฯ ผิดมาติดต่อกัน 3 วันจนชักกังวลว่าจะกลายเป็นสายโรคจิตเหมือนที่เคยเจอเมื่อก่อนโทรฯ มาทำให้ใจต้องตื่น ก่อนมีสายของคนอื่นที่ไม่รู้จักเช่นกัน ถามข่าวคราวประกาศขายบ้านที่เคยลงเอาไว้ในอินเตอร์เน็ต สรุปคืออันที่จริงยังไม่อยากตื่นเอง แต่ดันโดนคนอื่นปลุกเห็นจะถูก
พอตื่นขึ้นมาก็เริ่มด้วยการกดรีโมททีวีที่อยู่ปลายเตียง ไปเจอรายการเล่าข่าวเกือบทุกช่องทีวี รายการที่เอาทั้งข่าวในหนังสือพิมพ์ แมกกาซีนมาเล่าให้เราฟังทุกวัน ใจรู้สาเหตุแล้วว่า ผลการสำรวจที่บอกว่าคนไทยอ่านหนังสือปีนึงโดยเฉลี่ยคนไม่กี่บรรทัด หรืออาจจะเป็นเพราะว่า…มีคนอ่านให้เราฟังแล้วทุกวันแบบนี้….