Archive for December 28th, 2008
แสงทองแห่งปีที่ “ปางอุ๋ง”
เช้าวันนั้น…..ฉันมองเห็นแสงแดดวิ่งผ่านม่านหมอกตกลงกระทบกับพื้นน้ำนิ่งไม่ไหวติง ส่วนผสมทั้งหมดก่อให้เกิดแสงสีทองเรืองรองอยู่เบื้องหน้า ภาพทั้งหมดทำให้ความทุกข์ทั้งหมดที่รวบรวมติดตัวมาด้วยจากกรุงเทพฯ หายจนปลิดทิ้ง อย่างน้อยก็ช่วงนาทีนั้น นาทีที่ได้เห็นว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นสวยงามมากมายเพียงใด
เขาว่ากันว่าในแต่ละปีของชีวิตคนเราสิ่งหนึ่งที่ควรจะทำอย่างน้อยก็หนึ่งครั้งในปีนั้นๆ ก็คือ “การมีโอกาสได้นั่งดูพระอาทิตย์ตก และพระอาทิตย์ขึ้น” ฉันว่ามันเหมือนเป็นเรื่องง่ายดายยิ่งนักที่เราจะลงมือทำ แต่ก็ไม่เคยลงมือทำมันเลย ปล่อยให้เวลาล่วงเลยผ่านไปปีแล้วปีเล่า จนย่างเข้าวัยกลางคน คนอย่างฉันก็เพิ่งจะเห็นความสำคัญของการเดินทางไกลเพื่อมองหาที่นั่งชมตะวันลาลับขอบฟ้าและรอเวลาให้มันโผล่มาทักทายในเช้าวันรุ่งขึ้นแบบเต็มตาสักครั้ง
“ปาย” เปลี่ยน “คน” ก็เปลี่ยน
จนป่านนี้แล้วคงไม่ต้องบอกหรือแนะนำอะไรให้มากมายว่า “ปาย” คืออะไร เพราะใครๆ เขาก็รู้กันทั่วบ้านทั่วเมืองแล้วว่าปายเป็นเมืองเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางขุนเขาและเงาไม้ของแม่ฮ่องสอน ปายกลายเป็น destination หรือจุดหมายปลายทางของใครหลายคนในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ จนเริ่มมีคนกังวลกันแล้วว่า ปายจะกลายเป็น “ตรอกข้าวสาร” ที่ดันทะลึ่งไปอยู่ที่แม่ฮ่องสอนแล้วหรือไม่…
ใจไม่เคยไปปายเลยแม้สักครั้งเดียว ชีวิตเคยย่างกรายไปขุนยวม แม่เสรียงและแม่ฮ่องสอนก็ตั้งนานนม จนแทบจะไม่หลงเหลือความทรงจำอะไรมากมายไปกว่า ฉากนั่งในห้องน้ำของตาแล้วเห็นตะกวดวิ่งผ่านบนหัวที่เป็นไม้ตารางเปิดโล่งให้เถาวัลย์พันไปมาเท่านั้นเอง ดังนั้นจึงบอกหรือเปรียบเทียบกับปายในช่วงก่อนหน้านี้ไม่ได้
© 2008 Jai’s Space | ที่ว่างของใจ ท่องเที่ยว ที่พัก ไดอารี่ เพลง อาหาร ถ่ายภาพ หนัง. 
Recent Comments