แสงทองแห่งปีที่ “ปางอุ๋ง”

เช้าวันนั้น…..ฉันมองเห็นแสงแดดวิ่งผ่านม่านหมอกตกลงกระทบกับพื้นน้ำนิ่งไม่ไหวติง  ส่วนผสมทั้งหมดก่อให้เกิดแสงสีทองเรืองรองอยู่เบื้องหน้า ภาพทั้งหมดทำให้ความทุกข์ทั้งหมดที่รวบรวมติดตัวมาด้วยจากกรุงเทพฯ หายจนปลิดทิ้ง อย่างน้อยก็ช่วงนาทีนั้น นาทีที่ได้เห็นว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นสวยงามมากมายเพียงใด
เขาว่ากันว่าในแต่ละปีของชีวิตคนเราสิ่งหนึ่งที่ควรจะทำอย่างน้อยก็หนึ่งครั้งในปีนั้นๆ ก็คือ “การมีโอกาสได้นั่งดูพระอาทิตย์ตก และพระอาทิตย์ขึ้น” ฉันว่ามันเหมือนเป็นเรื่องง่ายดายยิ่งนักที่เราจะลงมือทำ แต่ก็ไม่เคยลงมือทำมันเลย ปล่อยให้เวลาล่วงเลยผ่านไปปีแล้วปีเล่า จนย่างเข้าวัยกลางคน คนอย่างฉันก็เพิ่งจะเห็นความสำคัญของการเดินทางไกลเพื่อมองหาที่นั่งชมตะวันลาลับขอบฟ้าและรอเวลาให้มันโผล่มาทักทายในเช้าวันรุ่งขึ้นแบบเต็มตาสักครั้ง

“ปาย” เปลี่ยน “คน” ก็เปลี่ยน

จนป่านนี้แล้วคงไม่ต้องบอกหรือแนะนำอะไรให้มากมายว่า “ปาย” คืออะไร เพราะใครๆ เขาก็รู้กันทั่วบ้านทั่วเมืองแล้วว่าปายเป็นเมืองเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางขุนเขาและเงาไม้ของแม่ฮ่องสอน ปายกลายเป็น destination หรือจุดหมายปลายทางของใครหลายคนในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ จนเริ่มมีคนกังวลกันแล้วว่า ปายจะกลายเป็น “ตรอกข้าวสาร” ที่ดันทะลึ่งไปอยู่ที่แม่ฮ่องสอนแล้วหรือไม่…
ใจไม่เคยไปปายเลยแม้สักครั้งเดียว ชีวิตเคยย่างกรายไปขุนยวม แม่เสรียงและแม่ฮ่องสอนก็ตั้งนานนม จนแทบจะไม่หลงเหลือความทรงจำอะไรมากมายไปกว่า ฉากนั่งในห้องน้ำของตาแล้วเห็นตะกวดวิ่งผ่านบนหัวที่เป็นไม้ตารางเปิดโล่งให้เถาวัลย์พันไปมาเท่านั้นเอง ดังนั้นจึงบอกหรือเปรียบเทียบกับปายในช่วงก่อนหน้านี้ไม่ได้

เสาไฟในเวลาเย็น

หายหน้าหายตาไปหลายวัน เพราะใจหนีไปปายมาค่ะ ก่อนที่จะเล่าเรื่องที่นั่นให้ฟัง ขอกรอภาพไปข้างหน้าระหว่างทางกลับกทม. เพื่อเรียกน้ำย่อยกันก่อน
ใจได้ภาพนี้แถวๆ อุทัยธานี เป็นช่วงที่พระอาทิตย์เพิ่งลับขอบฟ้าไปไม่ถึง 5 นาที ช่างภาพหลายคนก็เคยบอกว่า เวลาโพล้เพล้แบบนี้ แสงบนท้องฟ้าจะงดงามที่สุดในรอบวัน ว่าแล้วพวกเราก็เลยไปยืนถ่ายรูปอยู่ข้างรถ…. ได้รูปพวกนี้ติดมือมา

Blue Mountains : ภูเขาสีฟ้า

ตอนที่เห็นตารางท่องเที่ยวว่าตัวเองจะได้ไปที่  Blue Mountains ในซิดนีย์ ออสเตรเลียด้วย ก็คิดภาพไม่ออกว่าที่นั่นจะเป็นยังไง จนกระทั่งเมื่อถึงเวลาได้ไปสัมผัสจริงๆ ถึงได้รู้ว่า ไม่เพียงแค่วิวที่ติดกล้องถ่ายภาพกลับมาถึงบ้านด้วย แต่ความทรงจำทุกอย่างเกี่ยวกับ Blue Mountains ก็ยังฝังแน่นอยู่ในความทรงจำ ชนิดที่ว่าแค่ได้ยินชื่อ ภาพทุกอย่างที่เคยได้เห็นบน Blue Mountains ก็ผุดขึ้นมาแทบจะในทันที โดยไม่ต้องเสียเวลาเรียกว่าจากกรุความทรงจำนานนัก….
ในเช้าวันก่อนไป ทุกคนต้องตื่นตั้งแต่เช้า นั่นเป็นเพราะรู้ว่าการเดินทางจากซิดนีย์มุ่งหน้าตรงไปยัง Blue Mountains กินระยะทาง 100 กิโลเมตร แม้ทางราบเรียบไม่มีปัญหา ออกมอเตอร์เวย์สบายใจเฉิบ และก็ไม่มีรถรามากมายอย่างที่คิด แต่การที่เราอยากจะใช้เวลาบน Blue Mountains ได้มากๆ และกลับมาทันกินมื้อค่ำที่ซิดนีย์ก่อนที่ร้านจะปิด ก็ต้องตารีตาเหลือกไม่อาบน้ำในช่วงเช้ากันสักหน่อย

wall paper ของใจ

ใช้เวลานานหลายชั่วโมง รบกวนผู้คนก็มากอยู่ กว่าใจจะได้ wall paper รูปที่เคยถ่ายมาอยู่ในมือ แต่ถึงแม้จะอุตสาหะมากแค่ไหน ตอนนี้เรี่ยวแรงที่พอจะทำได้ ก็แค่ไซต์ 1600×1000 อย่างที่เห็น
ตอนนี้ใจเปิด categories ใหม่ เป็น free download wallpaper และจะทะยอยทำไซต์ต่างๆ เพิ่มเข้าไปเรื่อยๆ เท่าที่จะทำได้ นึกอยู่นานแล้วว่า อยากจะเอารูปที่เคยถ่ายมาทั้งหมดหลายปีที่ผ่านมา มานั่งทำ wall paper จริงๆ จังๆ สักที ก็พอดี ที่ปุ๋ยขอรูปที่ถ่ายทุ่งทานตะวัน เมื่อวันก่อน เพื่อใช้เป็น wall paper ใจเลยถือโอกาสในยามนี้ลงมือทำ..
คลิกที่ภาพ ดาวน์โหลดกันโลดดดดดด
 
  

ทุ่งทานตะวันในมุมมองของ “ใจ”

คืนก่อนหน้าที่รู้ว่าจะได้ไปทุ่งทานตะวัน ทำเอาใจนอนไม่ค่อยหลับ…. นี่มันตั้งเกือบ 10 ปีแล้วนะ ที่ใจไม่ได้ไปดูดอกทานตะวันเลย หลังจากครั้งนั้น…ครั้งที่นั่งรถไฟไปกับการรถไฟ เขาเอาพวกเราไปปล่อยตรงสันเขื่อน และภาพที่ถ่ายมาทั้งหมดก็หายไปกับฮาร์ดดิสก์คอมพิวเตอร์ที่พัง หลงเหลือเอาไว้แต่ภาพความทรงจำที่พอจะจำได้ว่า “เคยไป”

อันที่จริงใจเคยไปทุ่งทานตะวันขนาดย่อมที่เชียงรายกับพี่สาวเหมือนกัน แต่มันก็นานร่วม 3 ปีเห็นจะได้แล้ว ที่สำคัญมันไม่ใช่ทุ่งทานตะวันใหญ่ยักษ์เหมือนลพบุรี เหมือนกับที่ข้าวซอยต้องไปกินที่เชียงใหม่ จะกินไข่เค็มก็ต้องไปที่ไชยาโน่นกระมัง….แม้วอย่างใจเลยโหยหาการไปยืนอยู่ทุ่งทานตะวันยิ่งนัก

Vivi Café

นั่งเรือด่วนเจ้าพระยาผ่าน “Vivi Café” ร้านกาแฟที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยามาเป็นเวลาหลายปี แต่ก็นั่นแหละ ยังไม่มีโอกาสลงเรือไปแวะเวียนเยี่ยมเยือนแม้แต่ครั้งเดียว จนเมื่อวันก่อนมีโอกาสแวะไปมิวเซียมสยาม ใจถึงมีโอกาสไปนั่งที่ร้านนี้สมใจอยาก เพราะว่ามันอยู่ใกล้ๆ กัน

จระเข้กับไก่รสชาติเหมือนกัน

why does crocodile taste like chicken?
ทำไมรสชาติของจระเข้ถึงคล้ายคลึงกับไก่? นี่คือประโยคคำถามที่ใจเห็นในบอร์ดของพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำในซิดนีย์ ซึ่งไม่เพียงแต่ใจเท่านั้นที่เห็นประโยคนี้ก็หยุดยืนยิ่งอยู่เพื่ออ่านข้อความดังกล่าว แต่ยังมีเด็กๆ นักเรียนประถมอีกหลายคนยืนอ่าน ยืนจดอยู่หน้าบอร์ดนั้นด้วยกัน
อันที่จริงแล้วใจว่า คงเป็นเรื่องยากที่จะจินตนาการถึงรสชาติของจระเข้กันสักนิด หากว่าคุณยังไม่เคยที่จะได้ทดลองลิ้มรสกันมาก่อน แต่สำหรับใจแล้ว ได้ทดลองมาแล้ว ที่ภัตตาคารแห่งหนึ่งใกล้ๆ กับ Sydney Opera และพอได้อ่านข้อความบนบอร์ดนั่นก็ได้รู้แล้วว่า ทำไมรสชาติของจระเข้ถึงเหมือนไก่…จริงๆ…

เที่ยวตลาดคลองสวน 100 ปี

เมื่อวันก่อนใจเห็นข่าวในทีวี เขาชักชวนให้คนไปเที่ยวที่ตลาดคลองสวน 100 ปีที่ฉะเชิงเทรา ใจก็อดนึกถึงทริปที่ตัวเองเคยไปที่นี่เสียไม่ได้ ว่าแล้วก็เปิดดูรูปในกรุ และนับจากนั้นความทรงจำเกี่ยวกับทริปในตลาดเก่าแก่เกินอายุแม่ พ่อ และปู่ย่าตายายก็เริ่มผุดขึ้น ชัดขึ้นๆ ….
 

มิวเซียมสยาม..พิพิธภัณฑ์ที่ช่วยบอกรากเหง้าของเรา

ปีนี้ทั้งปี ใจไปพิพิธภัณฑ์มาเยอะพอสมควร เฉพาะที่ออสเตรเลียประเทศเดียว ไปใจพิพิธภัณฑ์ไม่ต่ำกว่า 5 แห่ง แต่ละที่ไม่เล็กอย่างที่คิด เคยไปที่พิพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ในซิดนีย์ ไม่เพียงแต่ใหญ่ แต่ยังเป็นสถานที่ที่ใจประทับใจและชอบมากที่สุดในทุกๆ สถานที่ที่ได้ไปเยือนใน 3 เมืองใหญ่ของออสเตรเลียตลอดระยะเวลา 15 วันนั้น ใจเดินไปเกือบสองชั่วโมงยังดูของไม่ครบ ยังอดเสียดายที่มีเวลากับการเดินที่นี่น้อยไป
การไปพิพิธภัณฑ์ในออสเตรเลียในหันนั้น ทำให้ใจกลับมาพร้อมกับคำถามในใจว่า “ทำไมเมืองไทยไม่มีพิพิธภัณฑ์แบบนี้บ้าง”

Oz Jet Boating

ช่วงนี้ใจตกงานค่ะ ตกงานอย่างเป็นทางการมาจนถึงวันนี้ก็เข้าไปวันที่ 9 แล้ว เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ตกงานนานขนาดนี้ และยังเป็นครั้งแรกที่ออกจากงานโดยไม่มีงานใหม่รองรับ หรือไม่เลือกงานอะไรมารองรับการตกงานของตัวเองเลย และพอมีว่างงาน กิจกรรมกลับไม่มากมายอะไรนัก วันๆ เอาแต่นั่งๆ นอนๆ ฟังเพลง หาของกิน หาหนังสืออ่าน และก็นั่งดูหนังเกาหลีไปวันๆ นอกเหนือจากนั้นก็นั่งเปิดดูรูปเก่าๆ เอามานั่งคิดถึงอดีตไปพลางๆ ออกแนวย้อนยุคความทรงจำในสมองพิกล

Twilight …แวมไพร์ที่ไม่เพียงแค่หล่อ…แต่ยังโรแมนติก

เสียงเปียโนดังมาแต่ไกล ฉันว่ามันเพราะดี พาลคิดในใจไปเสียไกลว่า มุมขายเครื่องดนตรีของห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ เปิดเพลงเอาใจลูกค้าได้เพราะดี นี่สิถึงจะเป็นห้างสรรพสินค้าหรูหราใจกลางเมืองเช่นนี้ ฉันอยากให้คนที่มาเดินด้วยกับฉันได้ฟังเสียงเพลงเดียวกัน แต่เขาหายไปไหนนะ….
ฉันใช้เวลาหลายนาทีตามหาตัวเขา ก่อนจะพบว่า…เขากำลังนั่งอยู่หน้าเปียโนสีดำเขื่อง นิ้วทั้งหมดวางระนาบอยู่กับแป้นสีดำขาวนั้น….เสียงเพลงเพราะๆ นั่นมันมาจากเขาผู้นี้นั่นเอง…..ฉันบอกไม่ถูกว่าทำไมผู้ชายเล่นเปียโนเป็นถึงดูอบอุ่น แต่เมื่อได้ยืนฟังเสียงเปียโนเบาๆ ที่เขาเล่นอยู่นั่น ฉันก็ได้รู้ว่า…มันช่างดูอบอุ่นจริงๆอย่าหาว่าใจเริ่มต้นบริบทแบบเว่อร์หรือเกินเลยไปเลยค่ะ แต่หากคุณได้ดูฉากหนึ่งที่ปรากฎในหนังเรื่อง Twilight

Must Eat in Hong Kong ตอนที่ 4

ดำเนินมาถึงตอนที่ 4 แล้วสำหรับเรื่อง “Must Eat in Hong Kong” ระหว่างที่กำลังเขียนบทความนี้ ใจเพิ่งบอกเพื่อนบาสว่า ใจขายน้องต่ายใจได้สองโหลวันนี้ ได้เงินมาอยู่ในกระเป๋าจำนวนหนึ่ง ตกงานอย่างเป็นทางการมาได้ 4 วัน เริ่มเห็นคุณค่าของเงินในกระเป๋ามาในบัดดล 555
ยิ่งพอมาเห็นว่าตัวเองไปใช้จ่ายในฮ่องกงอย่างไรบ้าง โอ้ จอร์จ…ซาร่า แทบน้ำตาไหล เอาเงินไปเที่ยวหมด ถึงได้จนแบบนี้นี่เอง…. น้องเอ้บอกว่าพี่ใจใช้ชีวิตคุ้ม คุ้มแต่จนน้องเอ้ยยยย แต่………..เอาเหอะ อย่างไรเสีย ก็ยังพยายามจะเสียเงินไปกับการกิน แล้วเอามานั่งบอกต่อชาวบ้านเขาอยู่ดีแหละ ไม่รู้จะบ่นไปทำไม

Must Eat in Hong Kong ตอนที่ 3

ถ้า Maxim’s cakes เป็นของกินที่คุณไม่ควรพลาดมองหามาลงท้องในฮ่องกง ใจว่า Maxim’s MX Shabu Shabu  ก็คงจะติดอันดับด้วยอย่างไม่ยากเย็นนัก หลังจากใจได้ทดลองพิสูจน์ด้วยตนเองแล้วก็พบว่าไม่เพียงแต่ร้านนี้จะดังเพราะเป็นร้านชาบู ชาบูในเครือของ Maxim เท่านั้น แต่รสชาติยังถูกปากอย่างไม่น่าเชื่ออีกด้วย
Maxim’s MX Shabu Shabu หาไม่ยากเหมือนกับ Maxim’s cakes หากคุณเดินไปไหนต่อไหน ก็จะเห็น Maxim’s MX Shabu Shabu ทั้งรูปแบบ stand alone และแบบอยู่ในตึก อาคารและห้างสรรพสินค้าขนาดย่อมของฮ่องกง

Must Eat in Hong Kong ตอนที่ 2

ของกินที่ไม่ควรพลาดในลำดับต่อมา นอกเหนือจากบะหมี่ โจ้ก ชามะนาว และปาท่องโก๋ฮ่องกง ก็คือ เค้ก และของหวาน
เชื่อไหม? หากคุณไปฮ่องกง คุณจะพบว่าร้านขายขนมปังเยอะมาก เยอะจริงๆ ใจยังออกแนวงงๆ ทำไมร้านขายขนมปังมันเยอะขนาดนี้นะ แต่หากใจสังเกตเพิ่มอีกสักนิดจะเห็นว่าร้านขนมปัง ขนมเค้กที่มีสาขาซ้ำๆ กันและเห็นอยู่บ่อยครั้งนั่นก็คือ ร้าน Maxim’s Cake
ทั้งๆ ที่ใจก็รู้อยู่แล้วว่า Maxim เป็นภัตตาคารอันเลือชื่อมีสาขามากโดยทั่วทั้งฮ่องกง แต่ไม่คิดว่าเขาจะทำขนมเค้กขายด้วยตั้งหลายสาขา วันสุดท้ายก่อนกลับ ใจเดินเข้าร้าน Maxim’s Cake  ที่สถานีรถไฟฟ้าใต้ดินใกล้ๆ กับที่พัก เลือกเค้กและขนมอบอยู่สองสามแบบ พนักงานเอาใส่กล่อง ห่อให้อย่างดี ใจเดินถือมากินในร้านข้าวใกล้ๆ กับที่พัก และก็พิสูจน์แล้วว่า ไม่ใช่เพราะเวลานั้นกำลังหิวเท่านั้น แต่ขนมของเขาอร่อยจริงๆ ค่ะ