Mr.Sia : มิสเตอร์เซี้ย ใจอยากจะบอกต่อ

เมื่อเดือนที่แล้ว ใจแวะไปทำธุระที่ไบเทค บางนามาค่ะ พอเสร็จธุระก็เป็นเวลาเย็นย่ำ กระเพาะเริ่มปั่นป่วน เรียกร้องหาของกินมาย่อยได้ตรงเวลามาก ลำบากใจและเพื่อนต้องมองหาของกิน และก็บังเอิญว่า แถวไบเทคบางนาไม่มีอะไรให้เราอยากจะทานกันเลย ว่าแล้วเราก็ขับรถวนกันไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งโผล่มาแถวอุดมสุข …
 
 

ตอนแรกก็จะแวะร้านโน้นร้านนี้ตั้งหลายรอบ แต่ก็ตัดสินใจไม่ได้ว่าจะแวะร้านไหนกันแน่ เรามักจะเป็นแบบนี้ เหมือนจะซื้อลิ้นจี่หรือลำไยออกจากจากเชียงใหม่ เราจะเลือกร้านไปเรื่อยๆ รู้ตัวอีกทีก็มาถึงเพิงขายลิ้นจี่ร้านสุดท้ายกันเสียแล้ว

กาเมร่า เต่ายักษ์พิทักษ์โลก

เมื่อราวต้นปีใจมีโอกาสไปเดินดูจอแอลซีดี ซึ่งหลายๆ ร้านขนทัพแอลซีดีมาจัดโปรโมชั่นอยู่ที่ลานของเอสพละนาด รัชดาภิเษก ในหนนั้นใจจำได้ว่า ใจไปยืนมองจอของยี่ห้อหนึ่งจำชื่อไม่ได้แล้วในตอนนี้ ด้วยเหตุผลไม่ใช่เพราะหลงใหลในความงามของจอภาพ และความชัดที่ได้จากจอยี่ห้อนั้นไม่ แต่เป็นเพราะว่าใจสนใจภาพยนตร์ที่เขากำลังเปิดฉายอยู่ต่างหาก ใจว่าดูเหมือนมันจะสนุก สร้างความมันส์ในอารมณ์ได้ดี เลยมีโอกาสได้ถามพนักงานที่ยืนเฝ้าอยู่ใกล้ๆ แต่เขากลับไม่รู้ว่าหนังเรื่องที่เรากำลังยืนดูกันอยู่นั้น มันเรื่องอะไรกัน…

MTR ฮ่องกง

บทสนทนาในวงข้าวเมื่อวันก่อน ใจกับ blogger อีกหลายคนจากมาเลเซีย และฟิลิปปินส์  นั่งคุยกันว่าเราชอบอะไรมากที่สุดในสิงคโปร์และฮ่องกง ระหว่างที่เราเดินทางไปพบปะกันที่สิงคโปร์เป็นเวลาสองวัน
คำตอบของใครคนหนึ่งในวงข้าวบอกกับพวกเราว่า เขารู้สึกเหมือนราวกับว่า “ยืนอยู่ในโรงพยาบาล” แทบทุกครั้งที่มาสิงคโปร์ ทุกอย่างไม่เพียงแต่สะอาด แต่ยังรู้สึกว่าไม่มีเชื้อโรคทุกหนแห่ง เหมือนกับว่าไปโรงพยาบาลยังไงยังงั้น ใจเองก็ไม่ปฏิเสธเลยว่าที่สิงคโปร์สะอาดเสียจนแอบอิจฉาอยากให้บ้านเราเป็นแบบนั้นบ้าง อย่าได้เถียงเลยว่า ประเทศเขาเล็กกว่ากรุงเทพฯ ของเราด้วยซ้ำ เพราะใจว่านั่นไม่ใช่ข้อพิสูจน์หรือเป็นข้ออ้างที่จะทำให้กรุงเทพฯ ของเราไม่สะอาดอย่างที่ควรจะเป็น