มีอะไรดีใน Fearless

By jai ⋅ March 17, 2006 ⋅  Print ⋅ Post a comment

พอแป๊ะ รุ่นน้องนักข่าวด้วยกันเข้ามาทักใน m ว่าว่างวันไหน จะชวนไปดูหนัง วินาทีนั้นใจแทบไม่คิดเลย บอกแป๊ะไปเลยทันที วันนี้พี่ว่างอ่ะ…555 ก็มันว่างจริงๆ ปกติแล้วหากเลิกงานไม่ได้ไปไหนก็จะมุ่งหน้ากลับบ้านก่อนทุกครั้ง แต่นี่มันโสดแล้วนี่เนาะ ก็เลยดูว่างๆ ชอบกล ไม่ต้องรีบไปไหนสักเท่าไร สบายใจพิกล…

นัดหมายกับแป๊ะข้างหน้าออฟฟิศ เพราะทำงานอยู่บ้านคนละหลัง คนละฝั่งถนน ข้ามฝั่งเจ้าพระยาไปได้ ก็นั่งแท็กซี่ไปไม่ถึง 5 นาที ก็ถึงเมเจอร์ ปิ่นเกล้า

หนังที่เราจะดูกันวันนี้คือเรื่อง..Fearless …จริงๆ ตั้งใจจะไปดูตั้งหลายวันก่อนหน้านี้แล้ว แต่เรื่องราววุ่นวายเลยทำให้ต้องพักวางเรื่องโรงหนังไว้ก่อนชั่วคราว และเมื่ออะไรลงตัวแล้ว ใจก็กลับคืนสู่สังเวียนได้เช่นเดิม
 
Fearless ถูกโปรโมทไปตามสื่อต่างๆ ว่า เป็นหนังกังฟูเรื่องสุดท้ายที่เจ็ท ลีได้เล่นเอาไว้ ก่อนหันเหเข้าสู่วงการหนังในฮอลีวู้ดแบบเต็มตัวเต็มใจในที่สุด
 
เรื่องราวของ Fearless ทำให้อดหวนกลับไปคิดถึงหนังจีนกำลังภายในสมัยเก่าแบบว่า พระเอกผู้เป็นจอมยุทธ์เก่งกล้าสามารถ  ผมยาวถักเปียจนถึงก้น ใส่ชุดที่เวลาเดินหรือนั่งต้องสะบัดให้พริ้วเสียก่อนจึงจะสวยงาม แต่กลับต้องโชคร้าย พ่ายแพ้หรือเจอเหตุการณ์อะไรสักอย่างจนทรมานหัวจิต หัวใจ ทำอะไรต่อไปไม่ได้ ต้องเป็นบ้า หรือหนีไปสุดขอบฟ้า จนไปพบกับอาจารย์ผู้เยี่ยมยุทธ์หรือคัมภีร์วิเศษ
 
จอมยุทธ์รูปหล่อ พ่อรวย เลยกลับตัวกลับใจ ซาบซึ้งในรสพระธรรม หัวหน้าให้ธรรมะ ฝึกปรอฝีมือ กำลังยุทธ์จนเก่ง ไม่มีใครสู้ได้ และเวลานั้นเอง….จอมยุทธ์ก็กลับเข้าวงการบู้ตึ้งอีกครั้ง ระหว่างนั้นก็พบรักแม่นางผู้ชาญฉลาด ปนด้วยความงามทั้งเรือนร่างและจิตใจ สุดท้ายเรื่องก็แฮปปี้เอนดิ้ง….
 
 
แม้เรื่องราวจะไม่ได้เป็นอย่างที่บอกเสียทั้งหมด แต่ก็ไม่พ้นเค้าโครงเรื่องแบบนี้ พระเอกผู้ที่ไม่เคยคิดเห็นแก่ความสงบทางจิต บ้ากำลังภายใน บ้าพลัง และบ้าอำนาจ คิดว่าข้าเก่ง เที่ยวเตะต่อยระรานผู้อื่นไปทั่ว จนกระทั่งกรรมตามทัน ผู้ร้ายหวนกลับมาทำร้ายคนในครอบครัว จนบ้าคลั่ง รับเหตุการณ์ไม่ได้
 
หนีหายหน้าไปจากวงการเตะต่อยไปหลายปี ลี้ภัยเดินโซซัดโซเซ ข้ามน้ำ ข้ามทะเล…อันนี้ข้ามจริงๆ ขอบอก ไม่เชื่อไปดู…หลังจากนั้นก็พบหมู่บ้านอันสงบสุข พบนางงามผู้ที่แม้จะสูญเสียการมองเห็น กลับใช้หัวใจมองเห็นทุกอย่างได้อย่างไม่น่าเชื่อ…ไม่น่าเชื่อจริงๆ ขนาดเจียวไข่ และดำนาได้…

เมื่อเข้าถึงหัวจิตหัวใจของธรรมะ และพบทางออก ทางสว่างของการต่อสู้ ที่เน้นประโยคเด็ดของผู้เฒ่าว่า ” หากเจ้าไม่อยากทำร้ายผู้อื่น ก็อย่าให้ผู้อื่นได้ทำร้ายเจ้า” แค่นั้นแหละ…พระเอกก็เข้าสู่วงการเตะต่อยด้วยใจอันเป็นธรรม …

แม้ปิดท้ายจะไม่เป็นอย่างที่คิด ไม่แฮปปี้ที่พระเอกกับนางเอกจะร่วมหอลงโรง อยู่รักกันคงกระพันก็ตาม แต่ในแง่ของความรู้สึกก็แฮปปี้ดี ต้นร้าย ปลายดี ไม่เสียหายอะไรมากนัก….

Fearless สอนอะไรหลายๆ อย่าง ให้กับการดำรงชีวิต แม้แต่บางครั้ง พระเอกยังแอบสอนด้วยว่า “คนเราถือกำเนิดลืมตาขึ้นมาบนโลกนั้น ใช่ว่าจะหาความยุติธรรมให้กับทุกคนนั้นจนเกิดเท่าเทียมได้เสียที่ไหน”
 
ชีวิตมักมีขึ้นมีลง เมื่อมีร้าย หากเปิดใจก็มองเห็นทางออกที่ดี และทำใจเสียว่า เราไม่ได้เกิดมาพร้อมความยุติธรรมเท่าเทียมกันเสมอไป อย่าได้ถามหาโชคชะตาชีวิต เราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เราเลือกที่จะเป็นคนดีได้…..ใจก็หวังจะเป็นยังงั้นมั่งเหมือนกัน

ใครอยากไปดู Fearless รีบไปซะก่อนออกโรง หนังชนโรงตูมๆ พร้อมกันเยอะแยะเลยอาทิตย์ที่ผ่านมา น่ากลัวว่าจะอยู่ในโรงได้ไม่นาน นี่ก็ว่าจะไปดูโหน่งเท่ง ต่อเหมือนกัน ท่าจะมันส์ไม่หยอกนะนั่น อิอิ…ไปแระ

Random Posts

• serve your self (4)
• ต้นเดียว (1)
• หน้าหนาว หน้าปวดใจ (6)
• คาราบาว (5)
• หัดปีน (2)
• พิซซ่าเกาะลันตา (0)
• ท่องลาวเหนือตอน 6 : กว่าจะถึงปลายทาง…หนองเขียว (1)
• โคอาล่าขี้เมา? (2)
• FW: ผู้ชายที่ไม่ควรเสียเวลาด้วย (9)
• จดหมายฉบับที่สอง : เรื่องเล่าจากพาสปอร์ต (10)

Tags: fearless